label.skip.main.content

Lettera alla mia anima

Siena, Palazzo Pubblico, Allegoria del Buon Governo, LA PACE (Ambrogio Lorenzetti, XIV sec.) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

Solomeo, 17 Marzo 2022

Oggi, come un anno fa, al ritorno delle rondini, il mio sguardo, in questa mia amata Solomeo, si alza verso i loro volteggi e il loro garrire; adesso il cuore è ancora addolorato come in quel tempo, gravoso, della pandemia, che allora metteva paura, e oggi mi pare in declino.

Ma oggi, ancora una volta, gli uomini si sono levati contro gli uomini, e mi sembra impossibile che questo avvenga oltraggiando la nostra umanità. Penso che qualcosa nel mondo stia cercando di sopraffare i valori della fratellanza e della solidarietà, però sono convinto che questo tempo del dolore non avrà durata lunga, perché tutti sapremo come tornare verso la luce, guidati dagli uomini savi che governano il mondo.

A loro mi rivolgo, come semplice uomo e come fratello, con lo spirito di Francesco d’Assisi, mio padre ispiratore, genio dei rapporti umani e del dialogo; verso di loro elevo il voto del mio animo, come la voce di tanti altri nel mondo, affinché la discordia ceda il posto alla concordia.

Io so che le generazioni future ci giudicheranno sulla misura di quanto sappiamo costruire, e non ameranno le nostre distruzioni, perché dietro ad ogni edificio, ad ogni strada, ad ogni albero, ad ogni officina vi è la forza, la passione, il lavoro di tanti anni e di tante volontà che non possono sparire con la materia, ma continuano a vivere.

Saranno i bambini a svegliarci, con la loro innocenza, la loro semplicità, la loro gioia, con la forza che cresce nei piccoli cuori per arrivare un domani ad essere loro a governare il mondo, perché il mondo è cambiato, e credo che le guerre abbiano perso ogni significato se mai ne abbiano avuto uno.

Solo così la ricchezza, quella ricchezza che dal Creato possiamo ricevere in dono senza suo danno né danno di alcuno, può diventare patrimonio di tutti. È questa la voce che vorrei giungesse verso coloro che oggi governano il Creato, perché guardino al futuro senza mai dimenticare l’eternità dei valori umani, che sono il lavoro, la famiglia, la spiritualità di qualsiasi religione, anche quella di chi non crede.

Siamo custodi di un’eredità che ha saputo tante volte rinascere dalle proprie ceneri, ma dobbiamo fare tesoro di questa esperienza, per diventare custodi previdenti e premurosi in grado di salvare il mondo prima che diventi nuovamente cenere.

Le nostre diverse abitudini di popoli lontani, il nostro comune retaggio umano, son tutte cose che attirano e non separano, perché proprio con la diversità creano vita nuova senza che le singole identità vengano meno. La guerra, spesso, è figlia della paura, e ha paura, a volte, anche chi governa. Oggi il mondo è più vicino che mai, e fino ad oggi non si è mai verificata una circostanza che ci offra la possibilità di amarci nelle nostre alterne costumanze.

Se oltre ai popoli anche i savi governanti della terra si convinceranno che le stirpi diverse possono vivere una accanto all’altra perché non vi è una terra di qualcuno, ma la terra è madre di tutti, sono certo che quel futuro radioso nel quale credo è ormai così vicino che basta tendere la mano per farlo diventare realtà viva e duratura.

Non so quale lingua parli Dio, ma a tutti i cuori dice la stessa parola: amatevi.

Lettre à mon âme

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

Solomeo, le 17 mars 2022

Aujourd'hui comme il y a un an, les hirondelles sont de retour en mon Solomeo bien-aimé et mes yeux s'élèvent vers leur tournoiement et leur piaillement. Pourtant, mon cœur est encore triste comme à la sombre époque de la pandémie, qui nous a tant effrayé et qui me semble désormais en déclin.

Aujourd'hui, une fois de plus, des hommes se sont dressés contre des hommes, et il me semble impossible que cela se fasse en outrageant notre humanité. Je pense que quelque chose dans le monde essaie de terrasser les valeurs de fraternité et de solidarité. Toutefois, je suis convaincu que le temps de la douleur ne durera pas, car nous saurons tous comment nous tourner vers la lumière, guidés par les sages qui gouvernent le monde.

C'est à eux que je m’adresse, en homme simple, comme un frère, guidé par l'esprit de saint François d'Assise, mon père spirituel, maître des relations humaines et du dialogue. C'est vers eux que j'élève le vœu de mon âme, comme la voix de tant d'autres dans le monde, pour que la concorde l’emporte sur la discorde.

Je crois que les générations futures nous jugeront sur notre capacité à construire et qu'elles n'aimeront pas nos destructions, car derrière chaque bâtiment, chaque route, chaque arbre, chaque atelier, il y a la force, la passion, le travail de nombreuses années et une très grande volonté qui ne peuvent pas disparaître avec la matière, mais qui continuent à vivre.

Ce sont les enfants qui nous réveilleront, avec leur innocence, leur simplicité, leur joie, avec la force qui grandit dans leur petit cœur, une force qui, un jour, leur permettra de gouverner le monde. En effet, le monde a changé et je crois que la guerre a perdu tout son sens, si elle en a jamais eu un.

Ce n'est qu'ainsi que la richesse, cette richesse que la Création nous offre intacte, sans nuire à quiconque, pourra devenir le patrimoine de tous. C'est cette voix que je voudrais qu’entendent ceux qui gèrent aujourd’hui la Création, pour qu'ils regardent vers l'avenir sans jamais oublier l'éternité des valeurs humaines, celles du travail, de la famille et de la spiritualité de toute religion quelle qu’elle soit, même celle des non-croyants.

Nous sommes les gardiens d'un héritage qui a si souvent su renaître de ses cendres, mais nous devons mettre cette expérience à profit, pour devenir des gardiens prévoyants et attentifs, capables de sauver le monde avant qu'il ne soit à nouveau réduit en cendres.

Les habitudes différentes de peuples lointains, notre patrimoine humain commun, sont autant de choses qui attirent et ne divisent pas, car c'est précisément par la diversité qu'elles créent une vie nouvelle sans altérer les identités de chacun. La guerre est souvent générée par la peur, et il arrive que ceux qui gouvernent aient peur eux aussi. Aujourd'hui, le monde est plus proche que jamais et les humains n'ont jamais connu de telles circonstances leur permettant de s'aimer les uns les autres dans toute la diversité de leurs mœurs.

Si, à l'instar des peuples, les sages gouvernants du monde se convainquent eux aussi que les différentes cultures peuvent vivre côte à côte, parce qu'il n'y a pas une seule planète, et que la Terre est la mère de tous, alors je suis certain que l'avenir radieux auquel je crois est maintenant si proche qu'il suffit de tendre la main pour en faire une réalité vivante et durable.

Je ne sais pas quelle langue Dieu parle, mais il délivre le même message à tous les cœurs: « Aimez-vous les uns les autres ! ».

Brief an meine Seele

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

Solomeo, 17. März 2022

Mein Blick in meinem geliebten Solomeo richtet sich heute, wie vor einem Jahr, bei der Rückkehr der Schwalben nach oben zu ihren Schwüngen und ihrem Flattern; jetzt ist das Herz noch schwerer als in jener schwierigen Zeit der Pandemie, die Angst einflößte und heute, wie mir scheint, im Abklingen ist.

Aber heute haben sich wieder einmal Menschen gegen Menschen erhoben, und es scheint mir unmöglich, dass ein solcher Übergriff auf unsere Menschheit geschieht. Ich glaube, das etwas in der Welt versucht, die Werte der Brüderlichkeit und Solidarität zu unterdrücken, aber ich bin sicher, dass diese schmerzensreiche Zeit nicht lange dauert, weil wir alle wissen, wie wir wieder ans Licht kommen, geleitet von klugen Menschen, die die Welt regieren.

An sie wende ich mich, als einfacher Mensch und Bruder, im Sinne des Heiligen Franz von Assisi, meinem „geistigen Vater“, einem Genie der menschlichen Beziehungen und des Dialogs; zu ihnen erhebe ich das Gebet meiner Seele, wie die Stimme von vielen anderen Menschen weltweit, damit die Zwietracht wieder der Eintracht weicht.

Ich weiß, dass die kommenden Generationen uns nach dem beurteilen werden, was wir aufzubauen vermögen, und sie werden unsere Zerstörungen nicht schätzen, denn hinter jedem Gebäude, jeder Straße, jedem Baum, jeder Werkstatt stehen die Kraft, Leidenschaft und Arbeit aus vielen Jahren und das Wollen vieler Menschen. Dies alles verschwindet nicht mit der Materie, sondern lebt weiter.

Die Kinder werden uns aufwecken mit ihrer Unschuld, ihrer Einfachheit, ihrer Freude, mit der Kraft, die in den kleinen Herzen wächst, damit eines Tages sie die Welt regieren. Denn die Welt verändert sich, und ich glaube, die Kriege haben jeden Sinn verloren, wenn sie denn je einen hatten.

Nur so kann der Reichtum – jener Reichtum, den wir von der Schöpfung als Gabe erhalten, ohne Schaden für die Schöpfung selbst noch für irgendjemanden – zum Reichtum von allen werden. Ich möchte, dass diese Stimme zu denen dringt, die heute die Schöpfung regieren, damit sie in die Zukunft blicken und die Ewigkeit der menschlichen Werte nicht vergessen, nämlich Arbeit, Familie, die Spiritualität von jeglicher Religion, auch die von nicht gläubigen Menschen.

Wir sind Hüter eines Erbes, das viele Male aus seiner Asche neu erstanden ist, aber wir müssen aus dieser Erfahrung lernen, um zu vorausschauenden, fürsorglichen Rettern der Welt zu werden, bevor sie erneut in Asche liegt.

Unsere verschiedenen Gewohnheiten entfernter Völker, unser gemeinsames menschliches Erbe – dies sind alles Dinge, die vereinen und nicht trennen, denn gerade in der Vielfalt erzeugen sie neues Leben, ohne dass die einzelne Identität dabei untergeht. Krieg ist ein Kind der Angst, und Angst haben manchmal auch die Regierenden. Heute ist die Welt näher zusammen denn je, und bis heute ist noch nie ein Umstand eingetreten, der uns die Chance gibt, uns in unseren verschiedenen Bräuchen zu lieben.

Wenn außer den Völkern auch die klugen Regierenden der Erde zu der Überzeugung gelangen, dass die Völker nebeneinander leben können, weil die Erde niemandem gehört, sondern die Mutter von allen ist, dann ist, denke ich, jene strahlende Zukunft, an die ich glaube, greifbar nah und man muss nur die Hand ausstrecken, damit sie zu einer lebendigen, dauerhaften Realität wird.

Ich weiß nicht, welche Sprache Gott spricht, aber zu allen Herzen sagt er dasselbe: liebt euch.

Carta a mi alma

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

Solomeo, 17 de marzo de 2022.

Hoy, como hace un año, vuelven las golondrinas y mi mirada, en esta amada Solomeo mía, se eleva hacia sus volteretas y su trisar. Ahora, mi corazón sigue dolido, igual que en esos momentos, agobiantes, de la pandemia, que entonces daba miedo y que, hoy, a mi parecer, está en declive.

Sin embargo, hoy, una vez más, los hombres se han levantado contra los hombres y a mí me parece imposible que esto suceda ultrajando nuestra humanidad. Pienso que algo en el mundo está tratando de atropellar los valores de la hermandad y la solidaridad. No obstante, estoy convencido de que este tiempo de dolor no durará mucho, porque todos sabremos cómo regresar hacia la luz, bajo la guía de los hombres sabios que gobiernan el mundo.

A ellos me dirijo, como un hombre sencillo y como un hermano, con el espíritu de Francisco de Asís, mi padre inspirador, genio de las relaciones humanas y del diálogo. A ellos elevo la plegaria de mi alma, como la voz de tantas otras personas del mundo, para que la discordia le ceda su lugar a la concordia.

Yo sé que las generaciones futuras nos juzgarán en virtud de todo lo que sepamos construir y no amarán nuestras destrucciones, porque detrás de cada edificio, de cada calle, de cada árbol, de cada taller están la fuerza, la pasión, el trabajo de tantos años y de tantas voluntades que no pueden desaparecer con la materia, sino que siguen vivos.

Nos despertarán los niños, con su inocencia, su sencillez y su alegría, con la fuerza que crece en sus pequeños corazones hasta que, en el futuro, sean ellos los que gobiernen el mundo. Porque el mundo ha cambiado y creo que las guerras perdieron todo significado, si es que alguna vez tuvieron uno.

Solo así la riqueza, esa riqueza de la Creación, cuyos dones podemos recibir sin hacerle daño, sin hacerle daño a nadie, puede convertirse en patrimonio de todos. Estas son las palabras que quisiera hacer llegar a quienes hoy gobiernan la Creación, para que miren al mañana sin olvidar jamás la eternidad de los valores humanos, que son el trabajo, la familia, la espiritualidad de todas las religiones, incluso la de quienes no creen.

Somos los guardianes de una herencia que supo renacer de las cenizas muchas veces, pero debemos atesorar esta experiencia, para convertirnos en guardianes previsores y diligentes, capaces de salvar al mundo antes de que se transforme en cenizas nuevamente.

Nuestras distintas costumbres de pueblos lejanos, nuestro legado humano común, son cosas que atraen y que no separan, porque con la diversidad crean vida nueva sin que las identidades individuales desaparezcan. La guerra, con frecuencia, es hija del miedo. Y tienen miedo, a veces, hasta quienes gobiernan. Hoy, el mundo está más cerca que nunca. Y, hasta el presente, jamás se había producido una circunstancia que nos ofreciera la posibilidad de amarnos con nuestras mudables costumbres.

Si junto a los pueblos también los sabios gobernantes de la tierra se convencen de que las estirpes diferentes pueden vivir una al lado de la otra, porque la tierra no es de nadie, la tierra es la madre de todos, estoy seguro de que ese futuro radiante en el que creo ya está tan cerca que basta tender la mano para hacer que se convierta en una realidad viva y duradera.

No sé en qué idioma habla Dios, pero a todos los corazones les dice la misma palabra: amaos.

Carta à minha alma

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

Solomeo, 17 de março de 2022

Hoje, como há um ano atrás, no regresso das andorinhas, nesta minha amada Solomeo, o meu olhar eleva-se até ao seu rodopio e ao seu garrir; agora o meu coração continua a sofrer como na época, difícil, da pandemia, que então assustava, e que hoje me parece em declínio.

Mas hoje, mais uma vez, os homens ergueram-se contra os homens, e parece-me impossível que isto suceda ultrajando a nossa humanidade. Penso que algo no mundo está a tentar oprimir os valores da fraternidade e da solidariedade, mas estou convencido de que este tempo de dor não durará muito, porque todos saberemos como regressar à luz, guiados pelos homens sábios que governam o mundo.

Dirijo-me a eles, como homem simples e como irmão, com o espírito de Francisco de Assis, o meu pai inspirador, um génio das relações humanas e do diálogo; a eles elevo o voto da minha alma, como a voz de tantos outros no mundo, para que a discórdia ceda o lugar à concórdia.

Sei que as gerações futuras nos julgarão pelo quanto sabemos construir, e não gostarão das nossas destruições, porque por detrás de cada edifício, de cada estrada, de cada árvore, de cada oficina está a força, a paixão, o trabalho de muitos anos e de muitas vontades que não podem desaparecer com a matéria, mas que continuam a viver.

Serão as crianças que nos acordarão, com a sua inocência, a sua simplicidade, a sua alegria, com a força que cresce nos seus pequenos corações, para que amanhã sejam elas a governar o mundo, porque o mundo mudou, e creio que as guerras perderam todo o sentido, se é que alguma vez tiveram algum.

Só assim a riqueza, aquela riqueza que podemos receber como um presente da Criação sem a prejudicar, nem prejudicar ninguém, pode tornar-se património de todos. Esta é a voz que gostaria que chegasse ao coração daqueles que hoje governam a Criação, para que olhem para o futuro sem nunca esquecerem a eternidade dos valores humanos, que são o trabalho, a família, a espiritualidade de qualquer religião, mesmo a daqueles que não creem.

Somos guardiões de uma herança que soube renascer das suas cinzas muitas vezes, mas devemos tirar proveito desta experiência, para nos tornarmos guardiões previdentes e cuidadosos capazes de salvar o mundo, antes que ele se torne novamente cinzas.

Os nossos hábitos diferentes de povos longínquos, o nosso património humano comum, são tudo coisas que atraem e não separam, porque é precisamente através da diversidade que criam nova vida sem que as identidades individuais desapareçam. A guerra é, muitas vezes, filha do medo, e por vezes aqueles que governam também têm medo. Hoje, o mundo está mais próximo do que nunca, e até agora nunca houve uma circunstância que nos ofereça a possibilidade de nos amarmos uns aos outros nos nossos costumes alternos.

Se não só os povos, mas também os sábios governantes da terra se convencerem de que as estirpes diferentes podem viver lado a lado, porque não há uma terra de alguém, mas a terra é a mãe de todos, estou certo de que o futuro radioso em que acredito está agora tão próximo que basta estender a mão para o tornar uma realidade viva e duradoura. Não sei que língua fala Deus, mas a todos os corações Ele diz a mesma palavra: amem-se uns aos outros.

رسالة الى روحي

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

سولوميو بتاريخ 17 مارس 2022

اليوم كالعام الماضي عند عودة السنونو، في سولوميو الحبيبة، أرفع نظري نحو قفز ورفرفة هذه الطيور. قلبي الآن حزين كما كان في ذلك الزمن المرهق، زمن الجائحة التي كانت تخيفنا والتي تبدو اليوم في إندحار.

لكن اليوم، مرة أخرى، انتفض الرجال بوجه الرجال. فيتخيّل لي أنه من المستحيل أن يحدث هذا وتستهان إنسانيتنا. أرى أن شيئًا ما في العالم يحاول الطغي على قيم الأخوة والتضامن. لكنني مقتنع بأن وقت الألم هذا لن يدوم طويلًا، لأننا جميعًا سنعرف كيف نعود إلى النور، مسترشدين بالحكماء الذين يحكمون العالم.

إليهم أتوجه بصفتي رجل بسيط وشقيق، بروح أبي الملهم وعبقري العلاقات الإنسانية والحوار القديس فرنسيس الأسيزي. وإليهم أرفع صوت روحي، كأصوات كثر آخرين في العالم، كي يحل الوئام محل النزاع.

أنا أعلم أن الأجيال القادمة سوف تحكم علينا من خلال قدرتنا على البناء. لا يحب هذه الأجيال أعمال التدمير التي نقوم بها، لأن خلف كل مبنى، كل شارع، كل شجرة ، كل ورشة يكمن الجهد، الشغف، العمل الطويل الشاق وإرادات كثيرة لا يمكن أن تتلاشى مع المادة، بل إنها تستمر في الحياة.

سوف يوقظنا الأطفال ببراءتهم وبساطتهم وفرحهم، بالقوة التي تنمو في قلوبهم الصغيرة التي سوف توصلهم إلى إدارة العالم في المستقبل، لأن العالم تغير ولأن الحروب فقدت أي معنى. هذا إذا سلّما عبثاً أنّ لها معناً.

هكذا فقط يمكن للثروة، التي يمكن أن نحصل عليها كهبة من الخليقة دون إلحاق الأذى أو الضرر بأي شخص، أن تصبح أرثاّ للجميع وليس لقلة. هذه هي الرسالة التي أريد إيصالها إلى قلوب الحكام الحاليين، كي ينظروا إلى المستقبل دون أن ينسوا أبدًا القيم الإنسانية الأبدية المتمثلة بالعمل والأسرة وروحانية كل الأديان، بما في ذلك قيم غير المؤمنين.

نحن حرّاس إرث كان في الغالب قادراً على أن ينبعث من جديد من رماده. غير أنه يجب علينا أن نحرص على هذه التجربة، لنصبح حراساّ مؤمنين وملهمين وقادرين على إنقاذ العالم قبل أن يتحول من جديد إلى رماد.

عاداتنا المختلفة العائدة لشعوب متباعدة، تراثنا الإنساني المشترك هي كلها أشياء تجمع ولا تفرّق. فمن التنوع تنبثق حياة حديدة مع المحافظة على الهويات الفردية. غالبًا ما تكون الحرب ابنة الخوف، وفي بعض الأحيان يخاف حتى الحاكم. العالم اليوم يقرّب فيما بيننا أكثر من أي وقت مضى. لم يكن هناك حتى اليوم لم يتوفّر أي ظرف نحب فيه بعضنا البعض رغم عاداتنا المختلفة.

إذا إقتنعت شعوب الأرض والحكّام بأن الأجناس المختلفة يمكن أن تتعايش جنبًا إلى جنب لأنه لا توجد أرض حكراً على أحد، بل هي للجميع، فأنا متأكد من أن المستقبل المشرق الذي أظنّه قريباً جداً الآن لدرجة أنه يكفي مدّ اليد إليه لتصله ويصبح حقيقة حية ودائمة.

أنا لا أعرف اللغة التي يتحدث بها الله عزّ وجلّ، لكنه يقول نفس الكلام لجميع القلوب: أحبوا بعضكم بعضاً.

מכתב אל הנשמה שלי

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

סולומאו, 17 במארס 2022

היום, כמו לפני שנה, עם שובן של הסנוניות, אל סולומאו, הכפר האהוב שלי, המבט שלי נישא אל-על, לעבר הסחרורים שלהן והצווחות שלהן. כעת, הלב כואב אף יותר מאותם ימים קשים של המגפה, שאז זרעה פחד בכל עבר, וכיום כמדומני הולכת ודועכת.

והנה היום, פעם נוספת, בני אדם קמו נגד בני אדם, ואני חש שזה בלתי אפשרי וזהו עלבון לאנושות שלנו. אני סבור שכוח כלשהו בעולם מנסה לגבור על ערכי האחווה והסולידריות שלנו, אולם אני משוכנע שזמן הכאב הזה לא יימשך ארוכות, מפני שכולנו נדע כיצד לחזור לעבר האור, בהנהגתם של האנשים החכמים המנהיגים את העולם.

אליהם אני פונה, כאדם פשוט וכאח, ברוחו של פרנציסקוס הקדוש מאסיזי, אבי הרוחני ומקור השראתי, גאון יחסי האנוש והדיאלוג. אליהם אני נושא את צו הנשמה שלי, כשם שאני נושא את קולם של רבים אחרים בעולם, עד אשר המחלוקת תפנה את מקומה לאחדות דעים.

אני יודע שהדורות הבאים ישפטו אותנו על פי המידה שבה השכלנו לבנות, והם לא יאהבו את החורבן שלנו, מפני שמאחורי כל בניין, מאחורי כל רחוב, כל עץ, כל בית מלאכה ישנו הכוח, חבויים התשוקה, העבודה של שנים רבות ורצונות רבים שאינם יכולים להיעלם עם החומר, אלא מוסיפים לחיות.

הילדים יהיו אלו שיעירו אותנו, עם התמימות שלהם, בעזרת הפשטות שלהם, השמחה שלהם, והכוח שמתעצם בלבבותיהם הקטנים עד אשר יום אחד הם יהיו אלה אשר ישלטו בעולם, מפני שהעולם השתנה, ואני מאמין שהמלחמות איבדו כל משמעות, אם אי פעם כלל היתה להם משמעות.

רק כך העושר, אותו עושר שאנחנו יכולים לקבל מן הבריאה במתנה מבלי להסב נזק לעולם או לאף אחד אחר, יכול להפוך לנחלת הכלל. זהו הקול שהייתי רוצה שיגיע אל שליטי העולם הנוכחיים, כדי שאלו יביטו לעבר העתיד מבלי לשכוח לעולם את הנצח של הערכים האנושיים, שהם העבודה, המשפחה, הרוחניות של כל דת שהיא, גם של מי שאיננו מאמין.

אנחנו הם שומרי המשמר של מורשת שפעמים כה רבות השכילה להיוולד מחדש מן האפר שלה, כמו עוף החול, אולם עלינו לנצור את החוויה הזאת, ולשמש שומרים הרואים את הנולד ומסוגלים להציל את העולם לפני שיהפוך שוב לאפר.

המנהגים השונים שלנו כעמים רחוקים, המורשת המשותפת שלנו, כל אלו הם דברים אשר מקרבים ולא מפרידים, מפני שדווקא בזכות השוֹנוּת הם יוצרים חיים חדשים מבלי לפגוע בזהותו של כל אחד ואחד. מלחמות הן לעתים קרובות תוצר של הפחד, ולפעמים גם שליטי העולם חשים פחד. היום העולם קרוב יותר מאי פעם, ועד היום מעולם לא התקיימו תנאים שהציעו לנו את האפשרות לאהוב זה את זה על מנהגינו השונים.

אם מלבד העמים, גם שליטי העולם החכמים ישתכנעו שהגזעים השונים יכולים להתקיים זה לצד זה מפני שהאדמה הזו איננה שייכת למישהו, אלא היא אמא-אדמה היא האֵם של כולנו, ואני סמוך ובטוח שאותו עתיד קורן שבו אני מאמין, כבר כה קרוב אלינו עד שדי להושיט אליו יד כדי שיהפוך למציאות חיה ומתמשכת.

אינני יודע באיזו שפה מדבר אלוהים, אך לכל הלבבות הוא אומר את אותה המילה: אהבו זה את זה.

पत्र मेरी आत्मा को

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

सोलोमेयो, १७ मार्च २०२२

आज, पिछले साल की तरह, अबाबीलों के लौटने पर, मेरी टकटकी, अपने प्यारे सोलोमेयो में, इनके घूमने और चहचहाट की ओर ऊपर उठी है; हृदय अभी तक पीड़ित है जैसा महामारी के भीषण समय में था, जो तब भयावह था, और अब पतन पर है।

परंतु आज, पुनः, आदमी आदमी के विरूद्ध उठ खड़ा हुआ है, और मेरे लिये यह असंभव जान पड़ रहा है कि ऐसा हमारी मानवता को नाराज़ करके किया जा रहा है। मैं ऐसा सोचता हूं कि संसार में कुछ ऐसा है जो भाईचारे के मूल्यों और एकजुटता को अभिभूत कर रहा है, परंतु मैं विशवस्त हूं कि यह दर्द भरा समय अधिक अवधि तक नहीं रहेगा, क्योंकि हम सभी इससे अवगत हैं कि प्रकाश में कैसे लौटना है, जिसका नेतृत्व संसार पर शासन करनेवाले प्रज्ञ लोगों पर है।

मैं उनका सामना करता हूं, एक साधारण व्यक्ति और एक भाई के रूप में, फ्रांसिस् ऑफ़ असीसी की भावना के साथ, मेरे प्रेरणाप्रद पिता, मानवीय संबंधों और वार्तालाप के प्रतिभाशाली; उनके प्रति मैं अपनी आत्मा की सौगंध जागृत करता हूं, संसार की कई उन आवाज़ों की तरह, ताकि असहमति सहमति में बदल जाये।

मुझे पता है कि आने वाली पीढ़ियां हमें इस बात से आंकेंगी कि हम किस हद तक रचनात्मक हो पाते हैं, और उनको हमारा विनाशकारी होना पसंद नहीं आयेगा, क्योंकि हर इमारत, हर सड़क, हर पेड़, हर कार्यशाला के पीछे है, ताकत, जुनून, कई वर्षों का काम और कई इच्छाएं जो सामग्र के साथ लुप्त नहीं हो सकतीं, बल्कि जीवित रहती हैं।

ये बच्चे ही होंगे जो हमें जगाएंगे, अपनी मासूमियत, अपनी सादगी, अपने आनंदोल्लास से, उस शक्ति से जो उनके नन्हे हृदय में पनपती है, ताकि कल वे ही होंगे जो दुनिया पर राज करेंगे, क्योंकि दुनिया बदल चुकी है, और युद्ध के सभी अर्थ लुप्त हो चुके हैं यदि कोई अर्थ रहा भी हो कभी।

केवल इसी उपाय से धन, वह धन जो हमें सृष्टि से उपहार के रूप में या किसी और को नुकसान पहुंचाए बिना प्राप्त हुआ हो, सभी से साझा किया जा सकता है। यही वह आवाज़ है जिसे मैं अपने प्रज्ञ शासकों के हृदयों तक पहुंचाना चाहता हूं, ताकि वे भविष्य की ओर देख सकें, बिना मानवीय मूल्यों को भूले, यथा काम, परिवार, किसी भी धर्म की आध्यात्मिकता, यहां तक कि उन लोगों को भी जो इसपर विश्वास नहीं करते।

हमें अपनी सुरक्षा और अपने आदर्शों के बीच चयन करने के लिए मजबूर नहीं किया जाता है, क्योंकि वे संयोज्य हैं और यहां तक कि पारस्परिक रूप से एक दूसरे के बल भी देते हैं। हम एक ऐसी विरासत के संरक्षक हैं जो कई बार अपनी राख से उठने में सक्षम है, लेकिन हमें इस अनुभव को संजोना चाहिए ताकि हम सतर्क और ध्यान रखने वाले अभिभावक बन सकें, जो दुनिया को फिर से राख में बदलने से पहले बचाने में सक्षम हो।

हालांकि सुदूर के लोगों की अलग-अलग आदतें होती हैं, हमारी सामान्य मानवीय विरासत हमें विभाजित करने के बजाय एकजुट करती है, और यह यथावत् विविधता के माध्यम से ही है कि व्यक्तिगत पहचान की हानि किये बिना नए जीवन का निर्माण किया जाता है। युद्ध प्रायः भय की सन्तान होता है, और कभी-कभी शासक भी भयभीत हो जाते हैं। हम उस जाल में नहीं पड़ना चाहते हैं जो हमने अपने लिए बनाया है। आज दुनिया पहले से कहीं ज्यादा करीब है, और अब तक ऐसा कोई उदाहरण नहीं आया है जो हमें अपने अलग-अलग रीति-रिवाजों में एक दूसरे से प्यार करने का मौका दे।

यदि न केवल लोग बल्कि पृथ्वी के प्रज्ञ शासकों को भी इसका अहसास हो जाये कि विभिन्न वंशावली साथ-साथ रह सकते हैं, क्योंकि पृथ्वी कोई एक नहीं है, लेकिन पृथ्वी सभी की मां है, मुझे पक्का विशवास है कि जिस उज्ज्वल भविष्य में मैं विश्वास करता हूं वो अब इतना करीब है कि मुझे इसे एक जीवित और स्थायी वास्तविकता बनाने के लिए केवल अपना हाथ बढ़ाने की जरूरत है। मैं नहीं जानता कि ईश्वर कौन सी भाषा बोलते हैं, लेकिन वह सभी हृदयों से एकही शब्द कहते हैं: एक दूसरे से प्यार करो।

Письмо моей душе

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

Соломео, 17 марта 2022 года

Сегодня, как и год назад, в период возвращения ласточек в родные края, мой взгляд в моем любимом Соломео устремлен ввысь, где порхают и щебечут птицы; на сердце по-прежнему тяжело, как в тягостное время пандемии, которая тогда очень пугала, а сегодня, как мне кажется, начинает сдавать свои позиции.

Но сегодня в очередной раз одни люди подняли оружие против других, и происходящее кажется мне невозможным, ведь оно бесчестит нашу человечность. На мой взгляд, нечто в этом мире пытается задавить ценности братства и солидарности, но при этом я убежден, что это полное боли время продлится недолго, потому что все мы сумеем вернуться к свету под руководством мудрых правителей мира.

Я обращаюсь к ним, как простой человек и как брат, ведомый духом Франциска Ассизского, моего духовного вдохновителя, гения человеческих отношений и диалога; к ним взывает голос моей души, как и голоса многих других людей во всем мире, чтобы разногласия уступили место миру и согласию.

Я знаю, что будущие поколения будут судить нас по тому, насколько мы умеем строить, и им не понравятся наши разрушения, поскольку за каждым зданием, за каждой улицей, за каждым деревом, за каждой мастерской стоят сила, любовь к своему делу, многолетний труд и воля множества людей, которые не исчезают вместе с материей, а продолжают жить.

Нас разбудят дети своей невинностью, своей бесхитростностью, своей радостью и силой, которая растет в маленьких сердцах, и завтра именно они будут править миром, потому что мир изменился, и я считаю, что сегодня войны утратили всякий смысл, если они вообще когда-либо имели смысл.

Только таким образом богатство, то богатство, которое мы можем получить в дар от Мироздания без нанесения вреда ему и кому бы то ни было, сможет стать всеобщим достоянием. Эту мысль я хотел бы донести до тех, кто сегодня управляет Мирозданием, чтобы они смотрели в будущее, никогда не забывая о вечных человеческих ценностях, коими являются работа, семья, духовность любой религии, в том числе религии неверующих.

Мы являемся хранителями наследия, которое многократно возрождалось из пепла, но мы должны извлечь пользу из этого опыта и стать предусмотрительными и заботливыми его хранителями, способными спасти мир, прежде чем он снова превратится в пепел.

Такие разные обычаи далеких друг от друга народов и общечеловеческое наследие — все это объединяет, а не разъединяет нас, поскольку именно многообразие лежит в основе новой жизни с сохранением индивидуальной идентичности. Войной часто движет страх, и иногда страх свойственен даже тем, кто стоит у руля. Сегодня все страны мира близки, как никогда, и до настоящего времени не было условий, которые предоставили бы нам возможность любить друг друга, несмотря на разный жизненный уклад.

Если не только народы, но и мудрые правители земли укрепятся в мысли, что нации могут мирно соседствовать друг с другом, потому что земля не принадлежит кому-то одному, а является нашей общей матерью, то я уверен, что светлое будущее, в которое я верю, будет настолько близко, что достаточно будет протянуть руку, чтобы оно стало осязаемой и долговременной реальностью.

Я не знаю, на каком языке говорит Бог, но всем сердцам Он говорит одно и то же: любите друг друга.

Γράμμα στη ψυχή μου

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

Σολομέο, 17 Μαρτίου 2022

Σήμερα, όπως και πέρυσι, εδώ στο αγαπημένο μου Σολομέο, με την επιστροφή των χελιδονιών στρέφω το βλέμμα μου στο φτερούγισμα και τιτίβισμά τους. Η καρδιά όμως παραμένει θλιμμένη όπως και στον δυσάρεστο καιρό της πανδημίας η οποία μου φαίνεται ότι εξασθενίζει.

Αλλά σήμερα, για άλλη μία φορά, οι άνθρωποι ξεσηκώθηκαν εναντίον των ανθρώπων, και μου φαίνεται αδύνατο αυτό να συμβαίνει χωρίς να θίγεται η ανθρωπιά μας. Νομίζω ότι κάτι στον κόσμο προσπαθεί να εξουδετερώσει τις αξίες της αδελφοσύνης και της αλληλεγγύης, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι αυτή η θλιβερή περίοδος δεν θα διαρκέσει πολύ, γιατί όλοι ξέρουμε πώς να επιστρέφουμε στο φως, καθοδηγημένοι από τους συνετούς ανθρώπους που κυβερνούν τον κόσμο.

Σε αυτούς απευθύνομαι, ως ένας απλός άνθρωπος και ως αδελφός, με το πνεύμα του Φραγκίσκου της Ασίζης, πατέρας μου εμπνευστής, ευφυΐα στις ανθρώπινες σχέσεις και στον διάλογο. Προς αυτούς τοποθετώ την ψήφο της ψυχής μου, όπως η φωνή πολλών άλλων στον κόσμο, ώστε η διχόνοια να παραχωρήσει τη θέση της στην ομόνοια.

Ξέρω ότι οι γενιές στο μέλλον θα μας κρίνουν με βάση την ικανότητα μας να οικοδομούμε, και δεν θα αγαπήσουν αυτό που καταστρέφουμε, γιατί μέσα σε κάθε κτίριο και κάθε δρόμο, και κάθε δέντρο και κάθε συνεργείο υπάρχει η δύναμη, το πάθος, πολλά χρόνια δουλειάς και πολλή θέληση που δεν μπορούν να αφανιστούν με την ύλη, αλλά συνεχίζουν να ζουν.

Θα είναι τα παιδιά που θα μας ξυπνήσουν, με την αθωότητα τους, την απλότητά τους, τη χαρά τους, με τη δύναμη που μεγαλώνει στις μικρές καρδιές για να ανατείλει ένα αύριο που θα είναι αυτά που θα κυβερνήσουν τον κόσμο, γιατί ο κόσμος άλλαξε, και πιστεύω ότι οι πόλεμοι έχουν χάσει κάθε σημασία εάν ποτέ είχαν.

Μόνο έτσι ο πλούτος, εκείνος ο πλούτος που από τη Δημιουργία μπορούμε να λάβουμε ως δώρο χωρίς να τον βλάπτουμε και χωρίς να βλάπτουμε κανένα, μπορεί να γίνει κληρονομιά όλων. Αυτή είναι η φωνή που ήθελα να φτάσει σε εκείνους που σήμερα κυβερνούν τη Δημιουργία, ώστε να διαφυλάξουν το μέλλον χωρίς ποτέ να ξεχνούν την αιωνιότητα των ανθρώπινων αξιών, που είναι η εργασία, η οικογένεια, η πνευματικότητα όποια και να είναι η θρησκεία, ακόμα και εάν κανείς δεν πιστεύει.

Είμαστε φύλακες μιας κληρονομιάς που ήξερε πώς να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της αλλά πρέπει να επωφεληθούμε από αυτή τη γνώση-θησαυρό αυτής της εμπειρίας, για να γίνουμε φύλακες προνοητικοί και πρόθυμοι σε θέση να σώσουμε τον κόσμο πριν να τον δούμε να γίνεται ξανά στάχτη.

Ως λαοί διαφέρουμε ο ένας από τον άλλο στις συνήθειες μας, μας χωρίζουν τεράστιες αποστάσεις, έχουμε όμως ένα κοινό ανθρώπινο κληροδότημα. Είναι όλα τα πράγματα που προσελκύουν χωρίς να χωρίζουν, γιατί είναι ακριβώς με τη διαφορετικότητα που δημιουργούν νέα ζωή χωρίς η ταυτότητα του κάθε ανθρώπου να υποτιμάται. Ο πόλεμος, συχνά, είναι τέκνο του φόβου και καμιά φορά φοβάται και εκείνος που κυβερνά. Σήμερα ο κόσμος είναι πιο κοντά παρά ποτέ, και μέχρι σήμερα δεν διαπιστώθηκε ποτέ κάποιο γεγονός που να μας προσφέρει τη δυνατότητα να αγαπήσουμε ο ένας στον άλλο παρόλα τα διαφορετικά μας έθιμα.

Εάν όχι μόνο οι λαοί αλλά και οι συνετοί κυβερνώντες της γης πειστούν ότι οι διάφορες φυλές μπορούν να συμβιώσουν γιατί η γη δεν ανήκει σε κάποιον αλλά είναι μητέρα όλων, είμαι σίγουρος ότι εκείνο το φωτεινό μέλλον στο οποίο πιστεύω είναι ήδη τόσο κοντινό που αρκεί να απλώσω το χέρι για να το δω να γίνεται μια ζωντανή πραγματικότητα που θα αντέξει στο χρόνο.

Δεν ξέρω ποια γλώσσα μιλά ο Θεός αλλά σε όλες τις καρδιές λέει το ίδιο πράγμα: αγαπάτε αλλήλους.

Ruhuma mektup

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

Solomeo, 17 Mart 2022

Bugün, geçen sene olduğu gibi, kırlangıçlar döndüğünde, çok sevdiğim Solomeom’da bakışım onların daire çize çize süzülmelerine ve cıvıldamalarına doğru yönelir; şimdi yüreğim, bugün düşüşe geçmiş gibi gelen pandeminin korku saldığı o ağır dönemindeki gibi hala kederli.

Fakat bugün, bir kez daha, insanlar birbirlerine saldırıyorlar ve bunun insanlığımızı rencide edecek şekilde olması bana imkansız gibi geliyor. Dünyada bir şeylerin kardeşlik ve dayanışma değerlerini ezmeye çalıştığı kanısındayım fakat bu ıstıraplı dönemin uzun sürmeyeceğine eminim, çünkü hepimiz dünyayı yöneten bilge insanların rehberliğinde, ışığa doğru nasıl geri döneceğimizi anlayacağız.

Onlara, basit bir insan ve kardeş olarak, bana ilham veren babam, insan ilişkileri ve diyalog dehası Assisi’li Francis’in ruhu ile sesleniyorum; ihtilaf yerini ahenge bıraksın diye, dünyadaki pek çok kişinin sesi gibi, ruhumdan kopan yemini onlara yöneltiyorum.

Gelecek nesillerin bizi inşa edebildiklerimizle yargılayacaklarını ve yaptığımız yıkımları sevmeyeceklerini biliyorum çünkü her binanın, her sokağın, her ağacın, her atölyenin arkasında yılların gücü, tutkusu ve emeğinin yanısıra, madde ile yok olamayacak ve yaşamaya devam eden birçok irade var.

Masumiyetleri, sadelikleri, neşeleri ve küçük yüreklerinde büyüyen güç ile bizi uyandıran, yarın dünyayı yönetecek olan çocuklar olacaktır, çünkü dünya değişti ve savaşın, eğer bir anlam ifade etmiş olsa bile, anlamını kaybettiğine inanıyorum.

Ancak bu şekilde zenginlik, hiç kimseye zarar vermeden ve zarar görmeden evren tarafından bir hediye olarak alabileceğimiz o zenginlik, herkesin mirası olabilir. İş, aile, herhangi bir dinin, hatta dine inanmayanların maneviyatı gibi insani değerlerin ebediyetini unutmadan, bugün Yaradılışı yönetenlere geleceğe bakmaları için kalplerine ulaşmasını istediğim ses işte budur.

Birçok kez kendi küllerinden doğmayı bilen bir mirasın koruyucularıyız, ancak dünya tekrar kül olmadan onu kurtarabilecek ihtiyatlı ve şefkatli birer koruyucu olmak için bu deneyimden ders çıkarmalıyız.

Biz uzak halkların farklı alışkanlıkları, ortak insani mirasımız, ayrıştıran değil birleştiren unsurlardır çünkü farklı bireysel kimlikleri yok etmeden, çeşitlilik içerisinde yeni bir hayat yaratırlar. Savaş genellikle korkunun yarattığı bir şeydir ve bazen yönetenler bile korkar. Bugün dünya birbirine her zamankinden daha bağımlıdır ve bugüne kadar farklı geleneklerimizle birbirimizi sevme imkanı sunan bir durum ortaya çıkmamıştır.

Toprak herkesin anası olduğundan ve birilerine ait bir toprak olmadığından, halkların yanısıra dünyanın bilge yöneticileri de farklı ırkların yan yana yaşayabileceklerine ikna oldukları zaman, eminim ki inandığım o parlak gelecek öyle yakın ki, onu yaşayan, kalıcı bir gerçeklik haline getimek için elimizi uzatmak yeterli.

Tanrı’nın hangi dili konuştuğunu bilmiyorum ama tüm kalplere aynı sözü söylüyor: birbirinizi sevin.

Лист до моєї душі

Siena, Palazzo Pubblico, The Allegory of Good Government, the figure of PEACE (Ambrogio Lorenzetti, 14th century) © The Picture Art Collection / Alamy Foto Stock

Соломео, 17 березня 2022 р.

Сьогодні, так само як і рік тому, коли до мого улюбленого Соломео повернулися ластівки, я насолоджуюся їхнім кружлянням та щебетанням, тоді як серце продовжує тужити, як і у тяжкі часи пандемії, котра спочатку лякала, а зараз, здається, майже зійшла нанівець.

Сьогодні одні люди знов повстали проти інших. Я ще не можу повірити у це до кінця, бо це порушує будь-які принципи нашої людяності. Гадаю, що щось у нашому світі намагається знищити цінності братства та солідарності. Проте я також впевнений, що цей болісний період не триватиме занадто довго, оскільки всі ми знаємо, яким чином можна повернутися до світла на чолі з мудрими людьми, що керують світом.

Саме до них я звертаюся, як проста людина, як брат, керуючись принципами мого духовного наставника - генія людяності та діалогу Франциска Ассізького; саме до них звертається голос моєї душі, так само як і голоси багатьох інших людей у світі з надією, що розбрат поступиться місцем згоді.

Я знаю, що наступні покоління судитимуть про нас по тому, що нам вдалося створити, а не зруйнувати, адже за будь-яким будинком, за будь-яким шляхом, за будь-яким деревом, за будь-якою фабрикою стоять сила, ентузіазм і натхненна праця багатьох людей, які ніколи не повинні зникнути разом із матерією.

Діти розбудять нас своїм невинним, простим, радісним і впевненим ставленням до світу, що народжується у їхніх маленьких серцях. Саме їм доведеться завтра правити новим світом, у якому війни не матимуть більше жодного сенсу, якщо взагалі вони його колись мали.

Лише так, багатство, яке ми отримали в подарунок від Всесвіту, зможе перетворитися на загальне надбання, без шкоди для нього самого та будь-кого іншого. Саме цей голос я хотів би донести до тих, хто сьогодні править Всесвітом і хто має дивитися у майбутнє, пам’ятаючи про такі вічні людські цінності, як праця, сім’я, духовність віруючих у будь-яку релігію, а також невіруючих людей.

Ми боронимо нашу спадщину, яка вже неодноразово повставала з попелу, і ми мусимо пам’ятати про цей досвід, щоб стати далекоглядними і турботливими охоронцями, які зможуть врятувати світ перш, ніж він знов перетвориться на попіл.

Відмінності у звичаях далеких народів і спільність нашої загальнолюдської спадщини – ось що має нас об’єднати, адже саме завдяки різноманіттю народжується нове життя, не забуваючи про важливість окремого індивіда. Війна часто є породженням страху, від якого не застрахований жоден правитель. Сьогоднішній світ став настільки тісним, що у нас, нарешті, з’явилася нагода любити одне одного, незважаючи на різницю у наших звичаях або традиціях.

Якщо не лише люди, а й мудрі правителі переконаються у тому, що представники різних народів можуть жити бік о бік на спільній матері Землі, я впевнений, що світле майбутнє, у яке я так сильно вірю, стане таким близьким, що досить буде простягнути руку, щоб перетворити його на справжню і надійну реальність.

Я не знаю, якою мовою говорить Бог, але всім серцям він каже лише одне: любіть одне одного.

Altre lingue disponibili:
SCOPRI GLI ALTRI PENSIERI