A tribute to the people of Mongolia and China

Solomeo, 11 December 2020

I have always been grateful to Creation for the immense good that it generates, and today, as I prefer to think about what the pandemic has given me rather than what it has taken from me, I am experiencing a moment of renewed joy and hope. Like a new Marco Polo, my gratitude goes to two peoples who are far away yet close to us. Physically distant but close in spirit.

It is thanks to the proud, noble, ancient and humane people of Mongolia and China, who collectively and as hardworking, creative, friendly and open-minded individuals, have for many years allowed me, here in Italy, to blend their finest quality cashmere fibers with our mastery and craftsmanship, creating exquisite products, employment opportunities and richness for many people. It is these people, with their warm, soft and almost divine fiber, who have allowed me to make my dream of Humanistic Capitalism, come true. A dream where the harmony between profit and giving is the priority, where every person is treated like a brother, where great care is given to making lives more amiable, the cities more resilient, the suburbs more pleasant and the countryside more fertile. I like how Confucius said, “The man of benevolence, wishing himself to improve, seeks also to help improve the lives of others”. I like to think about spiritual growth, not only about material well-being.

Far away yet close, the Mongolian and Chinese people kindly hosted me so many times during my business trips. How could I forget the boundless sky and the lush greenness of the grasslands whose vast expanses bring to mind a symbolism with the infinite Universe and the human idea of family? Here, I have enjoyed the most human of moments and experiences, and I can wholeheartedly say that I was truly delighted by the affection that they showed me, welcoming me, or rather, making me feel like I belonged. It was on a chilly starry night, sitting under infinity, brightened by a full moon shedding its silver light over the immense grasslands and rolling hills as far as the eye could see, that I was struck by such beauty and started thinking about my native land, so far away, yet so similar in landscape. It reminded me of the countryside around the town of Castelluccio, near Norcia, in my beloved Umbria, which is like a little Mongolia, with the same gentle curves and the same endless shades of green, as well as the same kaleidoscopic array of colors of the sky at sunset. And I thought about love for nature, the true meaning behind the relationship between humankind and Creation – to which man belongs, together with all the other elements of Creation itself. I thought about respect for animals, even when they are used for sustenance; during their killing, and for this reason only, these people ask the animals for forgiveness and they tell them that their sacrifice is a necessary and natural end. This brought to mind the words of Epicurus.

I wondered: is there a nobler way to come before and live within Creation? Is there a way, a place, a time when our feelings and perception of Creation and of its universal meaning are higher, truer, and more direct!? These people, whom I will never forget, made me understand, in a simple and natural way, that it is possible. This is why I imagined, and wished for, the birth of a sort of new social contract with Creation, a new agreement not only regarding human beings, but also the land, water and animals; a tribute to Creation, our greatest custodian, who, after having endowed humanity with endless benefits, now almost seems to need our help, and we feel, just as naturally, that we owe it an answer.

Once again, I think back to my Italian humanism, to my way of looking at it in a universal dimension, and suddenly I understand, I open my eyes and clearly see the most profound and enlightening sense of the greatest term attributable to a person: “brother”. I know how much knowledge and culture these people have given the Western and Eastern worlds over the past millennia. In fact, should I look back at such a long and rich history today, and should I look for the man who, amongst all other men, is the utmost symbol of Chinese history, philosophy and spirit, I would choose Confucius. That’s why, in my beloved small hamlet of Solomeo, I have given this great man a place of honor among the wise from ancient times; his portrait, sculpted in stone, sits next to that of another man of wisdom, an ancient Greek philosopher who was a contemporary of Confucius: Plato. What they have in common is the great knowledge that they have brought to the world, a knowledge that stands the test of time.

When, during my business trips, as a welcomed guest I sat around the table to share a meal with these people, I perceived the spirit of the universe within each of them, and in them I saw the teachings of the beloved and great philosopher Confucius, who said “I don’t create, I hand down”.

I see these people through Western eyes; I see the depth and beauty in their eyes, which seem painted with the skillful strokes of an artist, so full of mystery and kindness, where you can read their willingness to get to know you, to share their things, thoughts and feelings with you. All you need to do is look at their writing systems, where every word is like a painting, pure art. Living side by side with these noble people even for just a little while, you understand something that is otherwise inconceivable: how distance and nearness can coexist, how with the inclusion of two great ideals there is a common thread that connects us to these people: family.

Dante, with his wisdom, taught me that every choice we make is an act of love and that behind all our actions lies our past. This teaching is of great importance to me, because thanks to it I choose to be forever grateful, from the bottom of my heart and to the depths of my soul, to the Mongolian and Chinese people for those soft and precious tufts of cashmere. A symbol of the beauty of Creation, and for me, of the fraternity of peoples.

Tribut aux peuples de Mongolie et de Chine

J’ai toujours su gré à la Création pour tous les biens qu’elle dispense à tous ses éléments. Aujourd’hui, au terme d'une période quelque peu triste pour le monde entier, je vis dans une nouvelle joie et dans une nouvelle espérance pour le cœur, car j’aime à penser à ce que la pandémie m’a donné, plutôt qu’à tout ce dont elle m’a privé. Tel un nouveau Marco Polo, ma gratitude s’envole vers deux peuples à la fois si lointains et si proches. Ils sont lointains si nous appréhendons la distance physique, mais ils sont près de nous si nous songeons à l’esprit.

Les peuples fiers, nobles, anciens et si humains de Mongolie et de Chine, tous leurs membres si énergiques, parcimonieux, créatifs, amicaux et ouverts sur le monde, sont ceux qui, depuis des années, avec leurs flocons de cachemire de la plus haute qualité, me permettent, grâce à notre savoir-faire, de créer ici en Italie tant d'articles prestigieux, tant de travail et tant de richesse pour tant de gens. Ce sont eux qui, avec une fibre presque divine grâce à sa chaude douceur, me permettent de rendre réel et concret le rêve d'un capitalisme humaniste, qui met en première place l'harmonie entre le profit et le don, qui regarde chaque homme comme un véritable frère et veille affectueusement à rendre sa vie plus douce, à préserver ses villes, à rendre ses banlieues plus agréables et ses campagnes plus fertiles. J'aime ce que Confucius disait : « Un homme doté de bienveillance, désireux de progresser, fait progresser les autres ». Et je pense au progrès de l'esprit, pas seulement au bien-être matériel.

À la fois lointains et proches les peuples de Mongolie et de Chine m'ont accueilli tant de fois lors de mes voyages d'affaires. Alors, comment oublier les cieux infinis, les prairies si vertes qui, par leur extension, rappellent à la fois l'immense symbole du cosmos et celui, plus humain, du noyau familial ? J'ai passé ici des moments empreints d'une très grande humanité et, je le dis le cœur sincère. J'ai été comblé par l'affection dont ils ont bien voulu faire preuve à mon égard, en m'accueillant, ou plutôt en m'acceptant comme l'un d'entre eux. Lors d'une nuit froide et étoilée sous l'infini du ciel, à la lueur de la pleine lune, les immenses plaines et les douces collines s'étendaient à perte de vue : Je fus enchanté par tant de beauté et j'ai pensé à ma terre lointaine, à des paysages semblables à ceux-là, comme celui qui entoure le village de Castelluccio, près de Nursie, dans ma chère Ombrie, qui ressemble à une petite Mongolie, avec les mêmes courbes douces, les mêmes et innombrables nuances de vert, le même ciel qui, au coucher du soleil, se teinte de mille et une couleurs ; et je pensais aussi à l'amour de la nature, au sens véritable de la relation entre l'homme et la Création dont il fait partie avec tous les autres éléments qui la composent, et au respect des animaux, même lorsqu'ils sont utilisés pour notre subsistance ; et lorsqu'ils sont tués, pour cette seule raison, on leur demande pardon, et on leur explique, en parlant à nous-mêmes, que ce sacrifice sert un but nécessaire et naturel, et c'est alors que les paroles d'Epicure me viennent à l'esprit. Et je me suis demandé : y a-t-il donc vraiment une manière plus noble de se tenir face à la Création et en elle? Y a-t-il un chemin, un lieu, un moment où la sensation, la perception de la Création et sa signification universelle sont plus élevées, plus vraies, plus directes ? Ces gens inoubliables m'ont fait comprendre, avec simplicité et naturel, que cela est possible. Voilà pourquoi je me suis dit qu'il me plairait de voir naître une sorte de nouveau contrat social avec la Création, un nouveau contrat ne concernant pas seulement les êtres humains, mais aussi la terre, les eaux, les animaux ; un hommage à la Création, notre plus grande gardienne, elle qui, après avoir apporté d'immenses bienfaits à l'humanité, semble ces temps-ci avoir besoin de notre aide, et nous sentons, tout aussi naturellement, que nous lui devons une réponse.

J'en reviens encore à mon humanisme italien, à ma façon de le concevoir dans sa dimension universelle, et tout à coup je comprends, je vois, mes yeux s'ouvrent clairement vers le sens le plus profond et le plus lumineux du plus beau mot que l'on puisse attribuer à la personne humaine : « frère ». Je sais combien de connaissances ces peuples ont données tant à l'Orient qu'à l'Occident au cours des millénaires. Et sincèrement, si aujourd'hui je devais regarder dans les immenses profondeurs de l'histoire, si je devais chercher l'homme qui, parmi tous, symbolise au plus haut point l'histoire, la pensée et l'esprit chinois, cet homme est, pour moi, Confucius ; c'est pour cette raison même que, dans mon petit village bien-aimé de Solomeo, j'ai réservé à ce grand homme une place d'honneur parmi les sages du monde ancien, avec un portrait de lui gravé dans la pierre, juste à côté d'un autre sage, un Grec qui vécut comme un philosophe à la même époque que Confucius : Platon. Tous deux sont unis pour avoir donné au monde une sagesse que le temps ne gâte pas.

Lorsque, lors de mes voyages d'affaires, invité bien accepté, je me suis assis à leur table pour partager leur nourriture, j'ai senti qu'un esprit universel vivait en chacun d'eux et j'ai reconnu les paroles du grand et bien-aimé Confucius, celui qui a dit : « Je ne crée pas, je transmets ».

Je regarde ces gens avec mes yeux d'occidental, je vois la profondeur et la beauté de leurs yeux qui semblent être dessinés par un pinceau de peintre, à la fois si pleins de mystère et si doux, où l'on perçoit l'affabilité de ceux qui souhaitent vous connaître, partager avec vous des choses, des pensées, des sentiments. Il suffit d'admirer leur écriture qui est de l'art pur - chaque mot semble une peinture - il suffit de vivre un peu avec ces nobles peuples pour comprendre quelque chose d'autrement inconcevable, et c'est ainsi que la distance et la proximité peuvent coexister, l'inclusion entre ces deux grandes valeurs ; la communion entre mon peuple et le leur trouve ses gènes dans la famille.

Dans sa grande sagesse, Dante m'a appris que chaque choix est un acte d'amour et que, au fond de toutes nos actions, il y a tout notre passé. Je sens toujours l'importance de cet enseignement, car il me fait choisir d'être éternellement reconnaissant envers les peuples mongol et chinois, avec tout mon amour, avec tout mon esprit, pour ce doux et précieux flocon de cachemire qui est le symbole de la beauté de la Création, et pour moi, de la fraternité entre les peuples.

Hommage an die Völker der Mongolei und Chinas

Ich war der Schöpfung immer sehr dankbar für die große Gunst, die sie all ihren Elementen erweist. Heute, nach einer traurigen Zeit für den ganzen Planeten, erlebe ich einen Moment neuer Freude und neuer Hoffnung im Herzen, indem ich nicht an das denke, was die Pandemie mir genommen hat, sondern an das, was sie mir gibt: Wie ein neuer Marco Polo fliegt meine Dankbarkeit zu zwei fernen und zugleich nahen Völkern. Fern im Sinne der physischen Distanz, aber nah im Geiste.

Die stolzen, edlen, antiken, höchst menschlichen Völker der Mongolei und Chinas, ihre einzelnen Menschen, so emsig, genügsam, kreativ, freundlich und offen für die Welt – sie sind es, die es mir mit ihrer Kaschmirwolle in höchster Qualität seit Jahren ermöglichen, mit unserer Handwerkskunst hier in Italien so viele kostbare Waren, Arbeit und Wohlstand für so viele Menschen zu schaffen. Mit einer Faser, die so warm und weich ist, dass man sie fast als göttlich bezeichnen kann, ermöglichen sie es mir, den Traum eines humanistischen Kapitalismus konkret zu verwirklichen. Bei dieser Form von Kapitalismus steht das Gleichgewicht zwischen Gewinn und Geben an erster Stelle. Der humanistische Kapitalismus betrachtet jeden Menschen als einen wahren Bruder und sorgt mit Hingabe dafür, sein Leben lebenswerter zu machen, seine Städte zu bewahren, ihre Randgebiete zu verschönern und das Agrarland fruchtbarer zu machen. Ich denke gern an das Wort von Konfuzius: «Ein wohlwollender Mensch, der den Fortschritt wünscht, sorgt dafür, dass die anderen voranschreiten». Und damit meint er weniger den materiellen Wohlstand als vielmehr den Fortschritt des Geistes.

Die fernen und zugleich nahen Völker der Mongolei und Chinas haben mich bei meinen beruflichen Reisen sehr oft wohlwollend empfangen: wie könnte ich da den endlosen Himmel oder die üppig grünen Wiesen vergessen, die mit ihrer Weite den immensen Kosmos und gleichzeitig die menschliche Nähe der Familie symbolisieren? Hier habe ich zutiefst menschliche Erfahrungen erlebt, ich habe mich – und das sage ich mit aufrichtigem Herzen – gefreut über die Herzlichkeit, mit der sie mich bedachten, mich beherbergten und geradezu wie einen der ihren aufnahmen. In einer kalten Sternennacht unter dieser Unendlichkeit, im Schein eines Vollmonds, der, so weit das Auge reicht, die endlosen Weiten und die sanften Hügel silbrig schimmern ließ, war ich wie verzaubert von dieser Schönheit und dachte an meine ferne Heimat, an ähnliche Landschaften, wie etwa die Umgebung des Dorfes Castelluccio bei Norcia in meinem geliebten Umbrien: Sie ist wie eine kleine Mongolei, die gleichen sanften Hügel, die gleichen unzähligen Grüntöne, der gleiche Himmel, der bei Sonnenuntergang in tausend Farben leuchtet. Und ich dachte auch über die Liebe zur Natur nach, über die wahre Bedeutung der Beziehung zwischen Mensch und Schöpfung, von der er, zusammen mit allen anderen Teilen, auch ein Teil ist, und über den Respekt vor den Tieren – auch wenn sie als Nahrung zum Überleben dienen; wenn sie getötet werden, nur zu diesem Zweck, bittet man sie um Verzeihung, spricht mit ihnen und erklärt, dass dieses Opfer einem notwendigen, natürlichen Zweck dient. Da kamen mir die Worte von Epikur in den Sinn, und ich fragte mich: Gibt es also wirklich ein edleres Verhältnis zur Schöpfung, eine edlere Position in der Schöpfung? Gibt es eine Art, einen Ort, einen Moment, in dem die Schöpfung und ihre universelle Bedeutung höher, wahrer, direkter wahrgenommen und gefühlt werden!? Jene unvergesslichen Völker haben mir auf schlichte, natürliche Weise verständlich gemacht, dass dies möglich ist. Deshalb habe ich darüber nachgedacht, dass ich sehr froh wäre, wenn eine Art neuer Gesellschaftsvertrag mit der Schöpfung entstehen würde, ein neuer Vertrag, der nicht nur die Menschen, sondern auch die Erde, die Gewässer und die Tiere mit einbezieht. Er soll eine Hommage an die Schöpfung, unsere größte Hüterin, sein: Denn nachdem sie der Menschheit bisher stets einen enormen Nutzen erbracht hat, scheint nun sie selbst es zu sein, die in diesen Zeiten tatsächlich unsere Hilfe braucht und wir spüren genauso selbstverständlich, dass wir ihr eine Antwort schuldig sind.

Und so komme ich noch einmal auf meinen italienischen Humanismus zurück, auf meine Projektion dieses Humanismus in die universelle Dimension, und auf einmal verstehe und erkenne ich und die Augen öffnen sich für den tiefsten, hellsten Sinn des schönsten Wortes, das je einem Menschen verliehen wurde: „Bruder“. Ich weiß, wie viel Wissen und wie viel höchste Kultur diese Völker über Jahrtausende dem Orient und dem Okzident geschenkt haben. Und ehrlich gesagt, wenn ich heute auf die unermessliche Tiefe der Geschichte blicken müsste und den Menschen suchen würde, der mehr als alle anderen die Geschichte, das Denken und den Geist Chinas symbolisiert, dann ist das für mich Konfuzius. Diesem großartigen Menschen habe ich deshalb in meinem kleinen, geliebten Dorf Solomeo einen Ehrenplatz unter den Gelehrten der antiken Welt gewidmet, mit seinem in Stein gemeißelten Porträt, und ihm an die Seite habe ich einen anderen Gelehrten gestellt, einen griechischen Philosophen, der etwa in der gleichen Epoche wie Konfuzius lebte: Platon. Beide eint, dass sie der Welt ein Wissen geschenkt haben, das vom Lauf der Zeit unberührt bleibt.

Wenn ich mich bei meinen Geschäftsreisen in Asien als gern gesehener Gast mit Mitgliedern dieser Völker an den Tisch gesetzt habe, weil sie ihre Speisen mit mir teilten, habe ich in jedem von ihnen einen lebendigen universellen Geist gespürt und die Worte des großen, verehrten Konfuzius wiedererkannt, der sagte: «Ich schaffe nichts Neues, ich reiche Überliefertes weiter».

Ich schaue mit meinen westlichen Augen auf diese Völker, ich sehe die Tiefe und Schönheit ihrer Augen, wie vom Pinsel eines Malers gezeichnet, so voller Geheimnis und dabei so liebenswert, in denen du die Freundlichkeit dessen erkennst, der dich kennenlernen möchte, mit dir Dinge, Gedanken, Gefühle teilen will. Man bewundere nur ihre Schrift – reine Kunst, jedes Wort ein Gemälde –, man halte sich nur ein bisschen bei diesen edlen Völkern auf, um etwas zu erkennen, was andernfalls unverständlich wäre, nämlich, wie sie Ferne und Nähe leben können, die Vereinigung dieser beiden großen Werte: Die Gemeinsamkeit zwischen meinem Volk und ihrem liegt in der Familie.

Dante mit seiner Weisheit hat mich gelehrt, dass jede Entscheidung ein Akt der Liebe ist und dass die Grundlage für all unsere Handlungen in unserer Vergangenheit liegt. Ich fühle immer, wie wichtig diese Lehre ist, denn sie führt mich zu der Entscheidung, dem mongolischen und dem chinesischen Volk mit all meiner Liebe, mit meinem ganzen Geist ewig dankbar zu sein für jene weiche, kostbare Kaschmirfaser: Sie ist ein Symbol für die Schönheit der Schöpfung und für mich auch für die Brüderschaft zwischen den Völkern.

Homenaje a los pueblos de Mongolia y China

Siempre me he sentido agradecido con la creación por el bien inmenso que infunde en todas sus criaturas. Hoy, después de un período de tristeza por todo el planeta, vivo un momento de nuevas alegrías y esperanzas para el corazón, porque me gusta pensar, no en lo que la pandemia me ha quitado, sino en lo que me ha dado. Como un joven Marco Polo mi gratitud vuela hacia dos pueblos lejanos y cercanos a la vez. Lejanos, habida cuenta de las distancias físicas; cercanos, si pensamos en el espíritu.

Los bravos, nobles, antiguos y tan humanos de Mongolia y de China, con su gente mesurada, industriosa, creativa, amistosa y abierta al mundo: son ellos, los que desde hace años, con el vellón de cachemira de la calidad más excelente, me permiten crear, aquí, en Italia, junto a nuestro saber, un gran número de bienes prestigiosos y de haber tanto trabajo y tanta riqueza para tantas personas. Son ellos lo que, con una fibra casi divina, por su suave calidez, me permiten concretar y convertir en realidad el sueño de un capitalismo humanista. Un capitalismo que coloca, por encima de todo, la armonía entre el lucro y el don, pero que considera a cada ser humano como a un hermano que cuida con cada gesto afectuoso, procurando que su vida sea más amable, cuidando sus ciudades, volviendo más agradables sus suburbios y sus campos más ubérrimos. Me gustan esas palabras de Confucio: "La persona benevolente, con sus deseos de progresar, hace que los demás progresen". Y pienso al progreso del espíritu y no sólo al bienestar material.

Lejanos y cercanos a la vez, los pueblos de Mongolia y de China, durante mis viajes de negocios, me han recibido con benevolencia tantas veces… ¿cómo olvidar, entonces, los cielos infinitos, las praderas de un verde intenso que, con su extensión, evocan al mismo tiempo el símbolo inmenso del cosmos y el símbolo humano del núcleo familiar? Allí viví experiencias muy humanas. Y, lo digo con toda la sinceridad de mi corazón, el afecto con que me distinguieron me deleitó: porque me abrieron las puertas de sus casas o, mejor dicho, me acogieron como a uno más. Sucedió durante una fría noche estrellada, bajo un cielo infinito, bajo el claror de una luna llena que plateaba las inmensas llanuras y las colinas suaves, hasta donde la vista alcanza: toda esa belleza me encantó. Y pensé en mi tierra lejana, en nuestros paisajes tan parecidos a estos, como el que rodea el pueblo de Castelluccio, en los alrededores de Norcia, en mi amada Umbría, una pequeña Mongolia, con las mismas curvas delicadas, con los mismos innumerables matices de verde y el mismo cielo que, durante el ocaso, se tiñe de miles de colores. Y pensé al amor por la naturaleza, verdadero significado de la relación existente entre el ser humano y la creación, de la que él mismo es parte indisoluble junto a todas las demás criaturas; y al respeto por los animales, incluso cuando los utilizamos para alimentarnos. Porque cuando hay que sacrificarlos, sólo por esta razón, les pedimos perdón y explicamos, hablando con nosotros mismos, que ese sacrificio sirve a un propósito necesario y natural. Entonces, recuerdo las palabras de Epicuro. Así, muchas veces, me pregunté: ¿pero, de verdad, existe realmente una manera más noble de presentarnos ante la creación y de estar dentro de la creación? ¿Puede haber una manera, un lugar, un momento, donde las sensaciones, lo que percibimos de la creación y su significado universal, sean más elevados, más verdaderos y más directos? Esas personas inolvidables me hicieron entender, con sencillez y naturalidad, que todo esto es posible. Por ello, imaginé que me gustaría ser testigo del nacimiento de una especie de nuevo contrato social con la creación. Un nuevo contrato, que no sólo abarque a la humanidad, sino también a la tierra, a las aguas, a los animales. Un homenaje a la creación, nuestra mayor guardiana, que después de colmar a la humanidad de inmensos beneficios, en estos tiempos, parece necesitar nuestra ayuda y sentimos, con la misma naturalidad, que le debemos una respuesta.

Así, vuelvo una vez más a mi humanismo italiano, a mi manera de concebirlo a escala universal. Y, de repente, comprendo, veo y los ojos se abren claramente hacia el significado más profundo y luminoso de la palabra más bella que podemos atribuir a otra persona: "hermano". Sé cuántos conocimientos y cuánta excelsa cultura han transmitido estos pueblos a Oriente y Occidente a lo largo de los milenios. Y, francamente, si hoy tuviera que mirar en la profundidad inmensa de la historia, si yo buscase a la persona que, en medio de la multitud, simboliza de la manera más elevada la historia, el pensamiento y el espíritu chino, ese hombre, según mi parecer, sería Confucio. Y, precisamente por esa razón, en mi pequeño y amado burgo de Solomeo, le reservé a ese gran hombre un lugar de honor entre los sabios de la Antigüedad. Su busto, esculpido en piedra, se encuentra hombro a hombro junto a otro sabio, un heleno que precisamente en la misma época de Confucio vivió como filosofo: Platón. Ambos están juntos porque le otorgaron al mundo una sabiduría que resulta indemne al paso del tiempo.

Cuando, durante mis viajes de negocios, fui recibido con los brazos abiertos y me senté a la mesa para compartir su comida, percibí que, en cada uno de ellos, latía un espíritu universal y pude reconocer las palabras del gran y amado Confucio, cuando dijo:" Yo no creo sino que dejo en herencia".

Miro a estos pueblos con mis ojos occidentales. Veo la profundidad y la belleza de sus ojos, que parecen dibujados por el pincel de un pintor, tan llenos de misterio y al mismo tiempo tan amables. En ellos percibes la afabilidad de quienes desean conocerte y compartir contigo sus cosas, sus pensamientos y sus sentimientos. Basta admirar su escritura que es arte en estado puro -cada palabra parece un cuadro-. Basta vivir un poco con estos nobles pueblos para comprender algo que de otra manera es inimaginable; a saber: cómo pueden convivir la lejanía y la cercanía; la inclusión de dos valores tan grandes; la comunión entre mi pueblo y el suyo encuentra sus genes en la familia.

Dante, con su sabiduría, me enseñó que cada decisión es un acto de amor y que, en el fondo de todas nuestras acciones, se halla todo nuestro pasado. Yo siempre siento la importancia de esta enseñanza, porque me permite elegir estar eternamente agradecido a los pueblos mongol y chino. Con todo mi amor, con todo mi espíritu. Por ese aterciopelado y noble vellocino de cachemira que simboliza la belleza de la creación. Y que, para mí, además, es el símbolo de la fraternidad entre los pueblos.

Tributo aos povos da Mongólia da China

Sempre fui grato à Criação pelo grande bem que concede a todos os seus elementos; vivo hoje, após um período de alguma tristeza por todo o planeta, um momento de nova alegria e nova esperança para o coração, dado que me apraz pensar não no que a pandemia me tirou, mas no que me deu; como um novo Marco Polo, a minha gratidão voa para dois povos simultaneamente distantes e próximos. Estão distantes se pensarmos em distâncias físicas, estão próximos se pensarmos no espírito.

Os orgulhosos, nobres, antigos e humaníssimos povos da Mongólia e da China, as suas pessoas, tão álacres, parcimoniosas, criativas, amigas e abertas ao mundo, são elas, que há anos, com o floco de Caxemira da mais alta qualidade, me possibilitam, com o nosso magistério, aqui em Itália, criar tantos bens prestigiados, tanto trabalho e tanta riqueza para tantas pessoas.

São eles que, com uma fibra quase divina pela sua quente maciez, me permitem tornar concreto e verdadeiro o sonho de um capitalismo humanista, mas que coloca em primeiro lugar a harmonia entre o lucro e a dádiva, e olha para cada homem como para um seu verdadeiro irmão, e se preocupa, muito carinhosamente, com tornar a sua vida mais amável, preservar as suas cidades, tornar os seus subúrbios mais agradáveis, e mais férteis os seus campos. Gosto do que dizia Confúcio: "O homem benevolente, desejando progredir faz com que os outros progridam". E penso no progresso do espírito, além do bem-estar material.

Longínquos e próximos, os povos da Mongólia e da China, durante as minhas viagens de negócios, receberam-me benevolamente tantas vezes: e como esquecer, então, os céus infindos, as pradarias verdíssimas, que com a sua extensão recordam ao mesmo tempo o símbolo imenso do cosmo e o símbolo humano do núcleo familiar? Aqui vivi momentos de humaníssima experiência, e, digo-o com um coração sincero, fiquei encantado com o carinho que me tributaram, hospedando-me, ou melhor, aceitando-me mesmo como um deles.

Foi durante uma noite fria e estrelada sob o infinito, à luz de uma lua cheia que prateava, até onde a vista alcança, as imensas planícies e as colinas suaves, que eu fiquei encantado com tanta beleza, e pensei na minha terra distante, em paisagens semelhantes a estas, como a que rodeia a aldeia de Castelluccio, perto de Nórcia, na minha amada Úmbria, como uma pequena Mongólia, com as mesmas curvas suavizadas, os mesmos tons incontáveis de verde, o mesmo céu que ao pôr-do-sol se tinge com mil cores; e de novo pensei no amor pela natureza, o verdadeiro significado da relação entre o homem e a Criação de que ele faz parte juntamente com todos os outros elementos, e o respeito pelos animais, mesmo quando servem para o sustento; e quando os matam, apenas por esta razão, é-lhes pedido perdão, e explica-se-lhes, falando, que aquele sacrifício serve para um propósito necessário e natural, e então lembro-me das palavras de Epicuro.

E interroguei-me: mas, realmente, há uma forma mais nobre de nos apresentarmos perante a e dentro da Criação? Existe um modo, um lugar, um momento, onde a sensação, a perceção da criação e do seu significado universal são mais elevados, mais verdadeiros, mais diretos!? Aquelas gentes inesquecíveis fizeram-me compreender, com simplicidade e naturalidade, que é possível. Por isso imaginei que gostaria de ver nascer uma espécie de novo contrato social com a criação, um novo contrato que diz respeito não só aos seres humanos, mas também à terra, à água, aos animais; uma homenagem à Criação, ao nosso maior guardião, ele, que depois de ter dado imensos benefícios à humanidade, nestes tempos parece quase precisar da nossa ajuda, e sentimos, com a mesma naturalidade, que lhe devemos uma resposta.

E volto de novo ao meu humanismo italiano, ao meu modo de o conceber na dimensão universal, e subitamente percebo, vejo, os olhos abrem-se claros para o sentido mais profundo e luminoso da palavra mais bela que se possa atribuir à pessoa humana: “irmão”. Sei quantos conhecimentos e quanta cultura altíssima estes povos doaram nos milénios ao oriente e ao ocidente. E sinceramente, se hoje eu devesse olhar para a imensa profundidade da história, se eu procurasse o homem que entre os outros simboliza no modo mais elevado a história, o pensamento e o espírito chinês, esse homem para mim é Confúcio; precisamente por isto, na minha pequena e amadíssima aldeia de Solomeo, eu reservei a este grande homem um lugar de honra entre os sábios do mundo antigo, com um seu retrato esculpido na pedra, lado a lado com outro sábio, um heleno que precisamente no mesmo tempo de Confúcio viveu como filósofo: Platão. Ambos estão unidos por terem dado ao mundo uma sabedoria que o passar do tempo não faz desvanecer. Quando, durante as minhas viagens de trabalho, hóspede bem aceite, me sentei às mesas para partilhar a comida deles, senti viver em cada um deles um espírito universal e reconheci as palavras do grande e amado Confúcio, aquele que disse: “eu não crio, transmito”.

Olho para estes povos com os meus olhos ocidentais, vejo a profundidade e a beleza dos seus olhos que parecem desenhados pelo pincel de um pintor, tão cheios de mistério e ao mesmo tempo amáveis, onde se lê a afabilidade de quem deseja conhecer-te, partilhar contigo as coisas, os pensamentos, os sentimentos. Basta admirar a escritura deles que é arte pura – cada palavra parece um quadro- basta viver um pouco com estes nobres povos, para perceber uma coisa de outra forma inconcebível, isto é, como podem conviver distância e proximidade, a inclusão entre estes dois grandes valores; a comunhão entre o meu povo e o deles encontra os seus genes na família.

Dante, com a sua sabedoria, ensinou-me que cada escolha é um ato de amor e que no fundo de cada nossa ação está todo o nosso passado, e eu sinto sempre a importância deste ensinamento, porque me faz escolher ser eternamente grato às gentes mongóis e chinesas, com todo o meu amor, com todo o meu espírito, por aquele macio e precioso floco de caxemira que é o símbolo da beleza da criação, e, para mim, da fraternidade entre os povos.

मंगोलियाई और चीनी लोगों को श्रद्धांजलि

मैं सदैव सृष्टि के प्रति आभारी रहा हूँ कि वह अपने सभी तत्वों को अपरिमित क्षेम प्रदान करती है; आज, संपूर्ण तारक के दु:ख की अवधि के बाद, मैं हृदय में नए सिरे से खुशी और आशा के एक पल का अनुभव कर रहा हूँ, जैसे कि मैं वरीयता दे रहा हूँ इस सोच को कि महामारी ने मुझे क्या दिया है, बजाय इसके कि मुझसे लिया क्या है। एक नए मार्को पोलो की तरह, मेरा आभार उन दो जनसमूहों को जाता है जो दूर होते हुए भी अब तक हमारे पास हैं। शारीरिक रूप से दूर परंतु आत्मा के समीप।

इन सगर्व, कुलीन, प्राचीन और मानवीय मंगोलियाई और चीनी लोगों को संपूर्ण और एकल व्यक्तियों के रूप में धन्यवाद है, जो इतने मेहनती और अल्पव्ययी हैं, रचनात्मक, मित्रतापूर्ण और संसार के लिए खुले हैं, साथ ही उनके उच्चतम कश्मीरी तंतुओं की गुणवत्ता को भी, जिसे मैं वर्षों से बनाने में सक्षम रहा हूँ, इटली में हमारी शिल्प की महारत, उत्कृष्ट उत्पाद, कई लोगों के लिए रोजगार और समृद्धि के आधार पर। अपने गर्म और नरम, लगभग दिव्य जैसे रेशम से, इन्होंने मेरे मानवतावादी पूंजीवाद के सपने को साकार करने में मुझे सक्षम किया है, जहां लाभ और भगवान से मिले उपहार के बीच समन्वय एक सर्वोच्च प्राथमिकता है, जहां सभी पुरुष भाई हैं और जहां उनके जीवन को और अधिक मधुरस्वभाव बनाने के लिए बहुत देखभाल की जाती है, उनके शहरों को अधिक प्रत्यास्थी, उनके उपनगरों को अधिक खुशनुमा और उनके ग्रामीण इलाकों को अधिक उपजाऊ। मुझे पसंद है कन्फ्यूशियस का कथन: «वह परोपकारी आदमी, जिसमें स्वंय वृहतता की इच्छा हो, दूसरों में भी विस्तार ढ़ूढता है»। और मैं आध्यात्मिक विकास के बारे में सोच रहा हूँ, न केवल भौतिक कल्याण के बारे में।

सुदूर तथापि करीबी मंगोलियाई और चीनी लोगों ने मेरी व्यापारिक यात्राओं के दौरान कई बार सज्जनतापूर्ण मेरा आतिथेय किया है: मैं उस असीम आकाश और हरे-भरे चारागाहों को कैसे भूल सकता हूँ, जिनके विशाल विस्तार ब्रह्मांड और मानव परिवार के अनंत प्रतीक का स्मरण कराते हैं? यहां, मैंने मानवीय क्षणों और दयावान अनुभवों का आनंद लिया है, और मैं पूरे मन से कह सकता हूँ कि मैं वास्तव में इस स्नेह से बहुत आनंदित हुआ था जो उन्होंने मुझ पर बरसाया, मेरा स्वागत करते हुए, या बल्कि, मुझे ऐसा प्रतीत कराया कि मैं कहीं संबद्ध हूँ। वो एक ठिठुरानेवाली तारों भरी पूनम की रात, जहाँ तक दृष्टि जा पाती, उन विशाल चारागाहों और लहरदार पहाड़ियों पर अपनी चाँदनी बिखेरे हुये थी, मैं ऐसी सुन्दरता से प्रभावित हुआ था और मैंने अपने देशी धरती के बारे में सोचना शुरू कर दिया, जो इतनी दूर थी, फिर भी भूदृश्य में सारूप थी। इसने मुझे कैस्टेलुचियो शहर के आसपास के परिदृश्य की याद दिलाई, नोरसिया के पास, मेरे प्यारे अम्ब्रिया में, जो एक छोटे मंगोलिया की तरह है, क्योंकि इसमें वही सौम्य वक्र है और वही हरे रंग की समान अंतहीन छाया, साथ ही सूर्यास्त के समय गगन में वैसे ही बहुरूपदर्शक सारणी के रंग। और मैंने प्रकृति के प्रति प्रेम के विषय में भी सोचा, अर्थात मानव जाति और ब्रह्मांड के बीच के संबंध के सही अर्थ पर - जिससे मनुष्य संबंधित है, साथ ही साथ ब्रह्मांड के अन्य सभी तत्वों के साथ - और जानवरों के प्रति सम्मान के बारे में, तब जब उनका उपयोग खाद्य के रूप में होता है; उनकी हत्या के दौरान, और केवल इस कारण से, ये लोग जानवरों से क्षमा मांगते हैं और उन्हें बताते हैं कि उनका बलिदान एक आवश्यक और प्राकृतिक अंत की पूर्ति करता है; इसलिए एपिकुरस के शब्द मेरे मन में आए। और मुझे अचरज हुआ: कि क्या ब्रह्मांड के समक्ष आने और यहां रहने का इससे अच्छा कोई तरीका है? क्या कोई रास्ता है, एक जगह, एक समय जब हमारी भावनाएं और ब्रह्मांड की धारणा और इसके सार्वभौमिक अर्थ उच्चतर, सच पूर्वक और अधिक प्रत्यक्ष हों!? इन लोगों ने, जिन्हें मैं कभी भुला नहीं सकता, मुझे सरल और स्वाभाविक तरीके से समझा, कि यह संभव है। यही कारण है कि मैंने कल्पना की, और ब्रह्मांड के साथ एक नए सामाजिक अनुबंध के जन्म की कामना की, न केवल मनुष्यों के प्रति, बल्कि भूमि, जल और जानवरों के संबंध में एक नये समझौते की; सृष्टि को एक नई श्रद्धांजलि, हमारी सबसे महान संरक्षक, जिसको मानवता को अंतहीन उपकार से संपन्न करने के बाद, अब लगभग हमारी मदद की आवश्यकता प्रतीत हो रही है, और हमें लगता है, बस स्वाभाविक रूप से, कि हमें उसका जवाब चुकाना है।

और मैं अपने इतालवी मानवतावाद पर एक बार फिर से लौट आया हूँ, मैं इसको एक सार्वभौमिक आयाम में देखता हूँ, और अचानक मुझे समझ में आता है, मैं अपनी आंखें खोलता हूँ और एक व्यक्ति के प्रति सबसे अगाध और ज्ञानवर्धक शब्द के अर्थ को स्पष्ट रूप से देखता हूँ: "भाई"। मुझे पता है कि इन लोगों ने पिछले सहस्राब्दी में पश्चिमी और पूर्वी दुनिया को कितना ज्ञान और कितनी संस्कृति दी है। और, स्पष्ट रूप से, क्या मुझे आज इतिहास में वापस देखना चाहिए, इतनी लंबी और समृद्ध, और क्या मुझे उस आदमी की तलाश करनी चाहिए, जो अन्य सभी पुरुषों में, चीनी इतिहास, दर्शन और आत्मा का सबसे बड़ा प्रतीक है, तो मैं कन्फ्यूशियस को चुनूँगा; इसलिए, अपने प्यारे छोटे से गांव सोलोमियो में, मैंने इस महान व्यक्ति को प्राचीन काल के ज्ञानियों के बीच सम्मान का स्थान दिया है; उनका छायाचित्र, पत्थर में गढ़ा हुआ, एक और अन्य ज्ञानी के पास स्थित है, एक प्राचीन यूनानी दार्शनिक जो कन्फ्यूशियस के समकालीन थे: प्लेटो । उनके पास जिसका मेल है वह है महान ज्ञान जिसे वे दुनिया में लाए हैं, एक ऐसा ज्ञान जो समय की कसौटी पर खरा उतरता है।

जब अपनी व्यावसायिक यात्राओं के दौरान, एक अभिनंदित योग्य अतिथि के रूप में मैं इन लोगों के साथ भोजन साझा करने के लिए मेज़ पर बैठा, तो मैंने उनमें से प्रत्येक के भीतर सार्वभौमिक भावना को अनुभव किया, और उनमें मैंने अपने प्रिय और महान दार्शनिक कन्फ्यूशियस के शिक्षण को पाया, जिन्होंने कहा «मैं पारेषित करता हूँ लेकिन रचना नहीं करता»।

मैं इन लोगों को पश्चिमी आंखों से देखता हूँ, मैं उनकी आत्मीय और सुंदर आंखों को देखता हूँ, जो कुशल ब्रश स्ट्रोक से चित्रित हुई लगती हैं, रहस्यमय और दयालुता से भरी हुई, और मैं उनके खुलेपन को देखता हूँ, उनकी आपको जानने की इच्छा, आपके साथ चीजों, विचारों और भावनाओं को साझा करने की इच्छा। आपको बस उनकी लेखन पद्धतियों को देखना है, जो अमिश्रित कला है - हर शब्द एक चित्रकला की तरह है - या इन भद्र लोगों के साथ कुछ समय के लिये रहकर वो समझा जा सकता है जोकि समझ से बाहर है, अर्थात, कैसे फ़ासले और निकटता एक साथ रहा जा सकता है और इन दो उच्च आदर्शों के बीच के समावेश संबंध को; एक आम सूत्र है जो हमें इन लोगों से जोड़ता है: परिवार।

दांते , ने अपनी बुद्धिमत्ता से मुझे सिखाया कि हम जो प्रत्येक चुनाव करते हैं, वह प्रेम की एक विधि है और हमारे सभी कार्यों के पीछे हमारा अतीत होता है, मेरे लिए बहुत महत्वपू्र्ण शिक्षण है, क्योंकि इसे ही धन्यवाद कि मैंने सदा आभारी रहने का चयन किया, हृदय की गहराई से आत्मा की गहराई तक, उन मंगोलियाई और चीनी लोगों के प्रति उनके नरम और कीमती कश्मीरी रेशमों के लिए, जो सामान्य तौर पर जगत की सुंदरता का प्रतीक हैं, और जो मेरे लिए, लोगों के भाईचारे का प्रतीक है।

Дань уважения народам Монголии и Китая

Я всегда был благодарен Вселенной за безграничную любовь, которую она дарит всем своим элементам; сегодня, по завершении грустного периода для всей планеты, я ощущаю радость и новую надежду, потому что мне нравится фокусироваться не на том, чего меня лишила пандемия, а на том, что она мне дала; я чувствую себя современным Марко Поло, потому что меня переполняет благодарность двум далеким и в то же время близким народам. Они далеки от нас с точки зрения физического расстояния, но между нами существует духовная близость.

Гордые, благородные, древние, глубоко человечные народы Монголии и Китая, состоящие из отдельных людей, таких энергичных, бережливых, творческих, дружелюбных и открытых миру! Именно они, благодаря своему первоклассному кашемиру, позволяют мне применять наше итальянское мастерство и создавать множество великолепных творений, рабочих мест и способствовать благосостоянию огромного количества людей. Именно они, производители теплого и мягкого кашемирового волокна, которое можно без преувеличения назвать божественным, позволяют претворять в жизнь мою мечту о гуманистическом капитализме, который ставит на первое место гармоничный баланс прибыли и работы на благо общества, призывает к братству между людьми и прилагает все возможные усилия для улучшения условий жизни людей, формирования комфортной городской среды, облагораживания городских окраин и деревень. Мне близко изречение Конфуция: «Человек, обладающий человеколюбием и стремящийся к прогрессу, способствует прогрессу других людей». Речь идет о духовном прогрессе, а не только о материальном благополучии.

Далекие и одновременно близкие народы Монголии и Китая радушно принимали меня во время моих многочисленных рабочих поездок: как же я смогу стереть из памяти бескрайнее небо и зеленые луга, которые своей необъятностью напоминают одновременно огромное космическое пространство и важнейшую роль семьи в жизни человека? Здесь я пережил моменты, исполненные человечности, и, положа руку на сердце, я был удивлен любовью, которой меня окружили эти люди, принимая меня в своих домах и считая меня одним из них. Мне вспоминается холодная звездная ночь под безбрежным небом, когда полная луна освещала необъятную равнину и пологие холмы серебристым светом: я был очарован этой неописуемой красотой и думал о моей далекой родине с похожим ландшафтом, окрестности городка Кастеллуччо близ Норчи в моей любимой Умбрии. Родные места представлялись мне маленькой Монголией, с которой их объединяли покатые холмы, бесконечные размытые оттенки зеленого цвета и точно такое же небо, на закате играющее тысячей красок; и тогда я предался размышлениям о любви к природе, о подлинном смысле взаимодействия человека с мирозданием, частью которого он является наряду с другими элементами, об уважительном отношении к животным, даже когда мы используем их для пропитания; когда мы убиваем их для этой цели, мы должны попросить у них прощения и объяснить им словами, что эта жертва необходима для удовлетворения наших необходимых и естественных желаний. В этот момент мне пришли на ум слова Эпикура. И я задал себе вопрос: так значит, существует более благородный образец поведения при внешнем взаимодействии и функционировании внутри мироздания? Существуют способ, место, время, где ощущение, восприятие мироздания и его универсального значения более возвышенное, более подлинное, более прямое!? Эти народы, которые навсегда останутся в моей памяти, помогли мне это понять простым и естественным образом. По вышеозначенным причинам я пришел к выводу, что мне хотелось бы создать что-то наподобие нового общественного договора со Вселенной, и этот новый договор должен касаться не только людей, но и земельных, водных ресурсов и животного мира; он будет данью уважения мирозданию, нашему заботливому хранителю, который подарил человечеству несметные блага, а теперь словно нуждается в нашей помощи, и нам кажется естественным откликнуться на этот призыв.

Затем я вновь задумался об итальянском гуманизме и о моем понимании его универсального измерения, и вдруг я понял, увидел, и моим глазам открылся глубокий и светлый смысл самого прекрасного слова, которым можно назвать человека: “брат”. Я знаю о бесценных знаниях и значимом культурном достоянии, подаренных этими народами Востоку и Западу за многие тысячелетия. И откровенно говоря, оглядываясь назад, на необъятную глубину истории, я считаю, что человеком, который в наиболее полной мере отражает историю, образ мыслей и дух китайского народа, является Конфуций; именно по этой причине в моей маленькой и любимой деревушке Соломео я выделил этому великому человеку почетное место в плеяде античных мудрецов. Его портрет высечен из камня рядом с портретом другого мыслителя, древнегреческого философа и современника Конфуция: Платона. Их объединяет то, что они подарили миру мудрость, неподвластную времени.

Когда во время моих командировок я разделял с ними трапезу в качестве желанного гостя, я чувствовал, что внутри каждого из этих людей живет универсальный дух, и мне вспомнились слова великого и почитаемого мной Конфуция: «Я передаю, но не создаю».

Я смотрю на эти народы глазами западного человека и вижу глубину и красоту их глаз, словно написанных кистью художника. Их взгляд кажется загадочным и одновременно располагающим, в нем заметно радушие человека, желающего лучше узнать тебя и поделиться с тобой своими личными вещами, мыслями и чувствами. Достаточно полюбоваться на их письменность, являющуюся искусством в чистом виде, где каждое слово напоминает шедевр, достаточно немного пожить в среде этих благородных народов, чтобы понять необъяснимое, в частности, как могут сосуществовать далекое и близкое, взаимно обогащая друг друга; общность наших народов уходит корнями в семейное генетическое наследие.

От мудрого Данте Алигьери я узнал, что за любым выбором правит любовь, и что за любым нашим действием стоит все наше прошлое. Я постоянно ощущаю важность этого наставления, потому что оно побуждает меня чувствовать вечную благодарность монгольскому и китайскому народам, в которую я вкладываю всю свою любовь и всю свою душу, за тот самый комок мягкого и благородного кашемира, предстающий символом красоты мироздания, а для меня лично еще и символом братства народов.

Kuwaenzi watu wa Mongolia na Wachina

Mara kwa mara nimekuwa nikiushukuru Ulimwengu kwa mchango wake katika maendeleo ya viumbe vyake vyote; leo hii, baada ya kipindi cha huzuni duniani kote, ninajisikia kama mtu aliyepata mrejeo wa furaha na matumaini moyoni, kwani napenda zaidi kufikiria jinsi gani hili janga limeweza kuninufaisha na sio kufikiri jinsi lilivyoweza kuniathiri. Nikiwa kama Marco Polo mpya, natoa shukrani zangu kwa watu wawili ingawa wako mbali bado nahisi wako karibu nasi. Kimwili wako mbali lakini kiroho wako karibu.

Ni kwa sababu ya watu hawa wa Mongolia na Wachina kwa ujumla ambao ni wenye majivuno, waungwana, watu wa kale na wenye utu wa kibinadamu, wanaofanya kazi kwa bidii na wenye sifa za kujinyima, wabunifu, wakarimu na wako wazi kwa ulimwengu, na pia kwa nyuzi zao za Cashmere zenye ubora wa hali ya juu, nimefanikiwa kutengeneza kwa miaka kadhaa, na kwa njia ya kiufundi na umahiri wetu hapa Italia, na kutupatia bidhaa bora, na ajira kwa watu wengi. Ni kwamba nyuzi zao za joto zilizo laini, ziko kama za kimungu, zimeniwezesha kutimiza ndoto yangu ya kibepari na ya kibinadamu, ambapo maelewano kati ya faida na zawadi kutoka kwa Mungu ni kipaumbele cha juu zaidi, na pia watu wote ni ndugu na juhudi kubwa zinafanywa ili maisha yao yawe ya kirafiki zaidi, miji yao iwe ya amani na utulivu, vitongoji vyao viwe vizuri kuishi na mashamba yao yawe na rutuba. Ninapenda kile ambacho Confucius aliwahi kusema: «Mtu mwenye ukarimu, anayetaka kujiendeleza mwenyewe, hupenda pia kuwaendeleza wengine». Huwa ninafikiri kuhusu ukuaji wa kiroho, na sio tu kuhusu ufanisi wa vitu vya kimwili.

Hawa watu wa Mongolia na Wachina, ingawa wako mbali lakini pia wako karibu kiroho wamenikaribisha mara nyingi sana wakati wa safari zangu za kibiashara: nitawezaje kusahau anga yao isiyo na mipaka na nyasi zao zenye majani ambayo upana wake mkubwa unanikumbusha jinsi Ulimwengu ulivyo mkubwa na vifananisho vya kibinadamu katika familia? Hapa, nimefurahishwa na utu wa kibinadamu na nimejionea mwenyewe walivyo na subira pamoja na huruma, na ninaweza kusema kwa moyo wote kwamba nilifurahishwa sana na wema wao, na walivyonikaribisha, au tuseme, wamefanya nijione kama mimi ni mtu. Ilikuwa usiku wenye nyota kali, chini ya mbalamwezi inayoangaza mwanga wake kwenye nyasi na milima inayozunguka inayoweza kuonwa kufikia upeo wa macho na kwamba nilivutiwa na uzuri huo na nilianza kuwaza nchi yangu ya asili, iliyo mbali sana, ingawa mandhari yake yanafana. Ilinikumbusha mandhari yaliyokuwa karibu na mji wa Castelluccio, uliokuwa karibu na Norcia, katika eneo nilalolipenda la Umbria, panafanana kidogo na Mongolia, kwa kuwa ina mikunjo ileile ya ardhi na kuna eneo kubwa la kijani, na pia kuna mchanganyiko ule ule wa rangi za anga wakati wa machweo. Na pia nilifikiria kuhusu upendo wa mazingira, yaani ukweli uliopo kati ya uhusiano wa binadamu na Ulimwengu - ambapo binadamu anaishi, pamoja na vitu vyote vilivyo Ulimwenguni - na kuhusu kuheshimu wanyama, hata kama wanaliwa kama chakula; wakati wanapochinjwa, wanaona kuna haja ya kuwaomba wanyama msamaha na kuwaeleza kuwa dhabihu yao ni muhimu na ina ulazima; na ndivyo maneno ya Epicurus yaliponiijia akilini mwangu. Na nikajiuliza: Je! Kuna njia bora zaidi ya kukaa vizuri na kuishi Ulimwenguni? Je! Kuna njia, sehemu, au kipindi ambacho hisia zetu na mtazamo wetu wa Ulimwengu una maana zaidi, yaana ukweli, na yanatuhusu moja kwa moja!? Watu hawa, ambao sitawasahau kamwe, walinifanya nielewe, kwa njia rahisi na ya kawaida, kwamba inawezekana. Hili ndilo wazo nililokuwa ninawaza, na kufikiria, yaani kuwepo na mkataba mpya wa kijamii na Ulimwengu, yaani makubaliano mapya yasiwe tu na binadamu, bali yawe pia na ardhi, maji na wanyama; kuenezi Ulimwengu, mlezi wetu mkubwa, ambaye amempa binadamu faida nyingi, ila sasa anaonekana kama anahitaji msaada wetu, na sisi tunaona, kama vile ni jambo la kawaida, na kwamba hatuhitaji kumpa jibu.

Na nimerudi tena kwenye ubinadamu wangu wa Kiitaliano, kwa jinsi ninavyoichukulia katika mwelekeo wa kiulimwengu zaidi, na ghafla nimeelewa, nimefumbua macho yangu na nimeona wazi ufahamu wa kina na wa kuelimisha neno kuu linalomhusisha mtu: "ndugu". Ninajua ni maarifa gani na utamaduni wa kiasi gani ambao hawa watu wameupa ulimwengu wa Magharibi na Mashariki kwa milenia iliyopita. Na, kusema ukweli, ni lazima nitaangalia leo historia iliyopita, ambayo ni ndefu na ilichangia mengi, na kama ni kumtafuta mtu ambaye, kati ya watu kadhaa, ndiye mwakilishi mkuu wa historia ya Wachina, falsafa na roho, atakuwa Confucius; ndiyo maana, katika nyumba yangu iliyopo kijijini kwetu Solomeo, nimemuezi mtu huyu katika mahali pa heshima mwongoni wa watu wenye busara waliokuwa wanaishi enzi hizo; picha yake, iliyochongwa kwenye jiwe, inakaa karibu na ile ya mtu mwingine mwenye hekima, mwanafalsafa wa kale wa Uigiriki ambaye alikuwa anaishi wakati wa Confucius: Plato. Kile kinachowafananisha ni ujuzi mkubwa ambao wameuletea ulimwengu, ujuzi ambao umedumu kwa muda mrefu sana.

Nilipokuwa, katika safari zangu za kibiashara, nikiwa kama mgeni niliyekaribishwa mezani kula chakula na hawa watu, niligundua roho ya kiulimwengu iliyopo ndani ya kila mmoja wao, na ndani ya nafsi yao niliona mafundisho ya mwanafalsafa wangu mpendwa na mkubwa Confucius, ambaye alisema «ninasambaza lakini siumbi».

Ninawaangalia hawa watu kwa mtizamo wa mtu wa Magharibi, ninaangalia macho yao mazuri ya rohoni, ambayo yanaonekana yamepakwa wanja kiufundi, yenye siri nyingi na ufadhili, na ninaona uwazi na ukweli wao, nia yao ya kutaka kukujua, kukushirikisha na mambo yao, mawazo na hisia zao. Unachohitaji kufanya ni kuangalia mifumo yao ya uandishi, ambayo ni sanaa ya kipekee - kila neno ni kama picha iliyochorwa - au kuishi karibu na hawa watu mashuhuri kwa muda kidogo ili kuelewa kitu ambacho vinginevyo huwezi kuelewa, k.m. jinsi umbali na ukaribu unavyoweza kuishi kwa pamoja na uhusiano uliopo kati ya kanuni hizi mbili; kuna jambo ambalo linatuunganisha na watu hawa: familia.

Dante, kwa hekima zake, alinifundisha kuwa kila chaguo tunalofanya ni tendo la upendo na kwamba nyuma ya matendo yetu yote kuna matukio yetu ya zamani, fundisho lenye umuhimu mkubwa kwangu, na ni kwa sababu hiyo nimeamua kuwashukuru milele, kutoka chini ya moyo wangu hadi kina ya roho yangu, watu wa Mongolia na Wachina kwa nyuzi laini na za thamani za cashmere ambazo ni kiashirio cha uzuri wa Ulimwengu, kwa ujumla, na hiyo kwangu, inaashiria ushirika wa binadamu.

تكريم لشعبي منغوليا والصين

لطالما كنت ممتنًا للخلق على الخير العظيم الذي يمنحه لجميع عناصره ؛ أعيش اليوم ، بعد فترة من الحزن على الكوكب برمته ، إنها لحظة جديدة من الفرح ولحظة أمل جديدة لقلبي ، لحظة أحب خلالها أن أفكر ليس فيما أخذه الوباء مني ، بل فيما أعطاني إياه ؛ كماركو بولو جديد ، فإن عرفاتي بالجميل ينتقل إلى شعبين بعيدين وقريبين في آنٍ معاً. إنهما بعيدان إن فكرنا مقارنة بالمسافات الملموسة ، لكنهما قريبان لو فكرنا بمعيار الروح.

شعبا منغوليا والصين النبيلان والفخوران والعريقان بإنسانيتهما الثرية للغاية، بأفراد مواطنيهما النشيطين للغاية، المقتصدين ، والمبدعين ، الودودين، والمنفتحين نحو العالم ، هذان الشعبان ، هما اللذان يسمحان لي منذ سنوات طوال ومن خلال خبرتنا وإبداعنا هنا في إيطاليا ، بخلق ألبسة مرموقة بصوف الكشمير بجودته العالية ومن خلق الكثير من فرص العمل والكثير من الثروة والخيرات لأشخاص كثر. هما اللذان يسمحان لي عبر الألياف الشبه الإلهية من حيث نعومتها الدافئة من تحقيق حلم الرأسمالية الإنسانية وتحويلها إلى حقيقة ملموسة ، مع الحفاظ في المرتبة الأولى على الانسجام بين الربح والهبة ، والنظر إلى كل إنسان على أنه أخ حقيقي. وهو ما يسمح للمرء بأن يهتم بكل عناية لتحويل حياته إلى حياة مليئة بالمحبة ، وتدفعه إلى أن يحرس ويحافظ على مدنه ، ويضفي البهحة على ضواحيها ، وخصوبة التربة على أريافها. يعجبني ما قاله كونفوشيوس: "الرجل الموهوب ، الراغب في التقدم ، يجعل الآخرين يتقدمون". وأنا أفكر في تنمية الروح مع الرفاهية المادية.

بعيدان وقريبان في نفس الوقت ، شعبا كلٍ من منغوليا والصين استضفاني مرات عديدة خلال رحلاتي التجارية : وكيف يمكنني أن أنسى تلك السماوات اللامحدودة ، والمراعي الخضراء ، التي تذكرنا بمداها الواسع في آنٍ واحد برمزي وسع الكون الشاسع ورمز الإنسان في أسرته؟ هناك أمضيت لحظات من التجربة الإنسانية الفريدة ، وأقوله بقلب صادق ، فقد كنت سعيدًا بهذه المودة التي عايشوني إياها وخصصوها لي، عبر استضافتي ، أو بالأحرى ، عبر تقبلهما لي كواحد منهما. وفي ليلة باردة من تلك الليالي المليئة بالنجوم الساطعة المبعثرة في الفضاء اللامتناهي ، وعلى ضوء القمر المكتمل الذي أضاء السهول الواسعة والتلال الناعمة والممتدة على مد العين والنظر: وتحت وطأة سحر ذاك الجمال الفتان ، تذكرت أرضي البعيدة ، وعادت إلى خاطري مناظرها الطبيعية الشبيهة بها ، فهذه المناظر كتلك التي تحيط بقرية كاستيللوتشيو ، بالقرب من نورتشيا ، في محافظة أومبريا الحبيبة ،والتي هي منغوليا مصّغرة ، نجد فيها نفس المنحنيات الناعمة ، نفس تدرجات اللون الأخضر التي لا تُحصى ، ونفس السماء التي تتلوّن في ساعات غروب الشمس بألف لون ولون وفكرت مجدداً بحب الطبيعة ، وهو المعنى الحقيقي للعلاقة ما بين الإنسان والخلق كجزء لا يتجزأ منه ومن كل عنصر آخر يتضمنه ، كما فكرت أيضاً باحترام الحيوانات ، وكيف يتم استخدامها كمصدر للعيش ؛ أي عندما يُتم قتلها لهذا السبب وحده ، ويُطلب منها المغفرة ، ويوضّح لها متوجهين إليها قائلين بأن تلك التضحية تخدم غرضًا ضروريًا وطبيعيًا ، ثم سرعان ما تتبادر إلى ذهني كلمات أبيقور. وسألت نفسي: هل بالفعل هناك حقًا طريقة أنبل من وضع الذات أمام الخليقة وداخلها؟ هل هناك طريقة ، مكان ، لحظة ، حيث يكون الإحساس ، وإدراك الخلق ومعناه العام أعلى ، وأكثر واقعية ، وأكثر مباشرة!؟ هؤلاء الأشخاص الذين لا يُمكن نسيانهم جعلوني أفهم ، ببساطة وطبيعية ، أن كل ذلك ممكن . لهذا السبب تخيلت رغبتي في رؤية إبرام عقد اجتماعي جديد مع الخلق ، عقد جديد لا يخص الأشخاص فقط ، بل الأرض والمياه والحيوانات أيضًا ؛ تحية للخلق ، وصينا الأعظم ، هو الذي وبعد أن قدم منافع هائلة للإنسانية نجده في هذه الأوقات وكأنه يبدو تقريباَ بحاجة إلى مساعدتنا، ونشعر بشكل بديهي ، أننا مدينون له بالإستجابة لمطلبه.

وها أنا أعود مجدداَ إلى إنسانيتي الإيطالية ، إلى طريقتي في تصور هذه الإنسانية ببعدها العالمي ، وفجأة بدأت أفهم ، وبدأت أرى ، وفتحت عينيّ بوضوح نحو أعمق وأشَع معاني إحدى أروع الكلمات التي يمكن أن تنسب إلى الكائن البشري : وهي كلمة » شقيق «. أعرف جيداً مقدار المعرفة التي قدمتها هذه الشعوب ومقدار الثقافة العالية التي نشروها على مدى آلاف السنين شرقاً وغرباً. وبكل صدق ، إذا كان عليّ اليوم أن أنظر إلى أعماق التاريخ الهائل ، وإن كان عليّ أن أبحث عن الرجل الذي يرمز بين كل البشر إلى التاريخ الصيني والفكر والروح على أعلى وجه ، فهذا الرجل بالنسبة لي هو كونفوشيوس ؛ لهذا السبب بالذات ، في قريتي الصغيرة والمحبوبة ، صولوميو ، احتفظت بمكان شرف لهذا الرجل العظيم من بين حكماء العالم العريق ، مع صورة له منحوتة في الحجر ، جنبًا إلى جنب مع رجل حكيم آخر ، رجل أغريقي عاش كفيلسفوف في نفس الفترة الزمنية التي عاش فيها كونفوشيوس: وهو أفلاطون. كلاهما متحدان في إعطاء العالم حكمة لا تتأثر مع مرور الزمن .

عندما كنت أحِلُ، أثناء رحلات العمل ، ضيفًا مرحباَ ، وأجلس على الموائد لمشاركة وجبات طعامهم ، شعرت بروح عالمية نابضة داخل كل واحد منهم وتعرفت على كلمات الحبيب كونفوشيوس العظيم ، وهو من قال: » أنا لا أخلق، بل أُوَّرِث . «

أنظر إلى هذه الشعوب بعينيّ الغربيتين ، وأرى عمق وجمال عيونهم التي تبدو لي مرسومة بفرشاة رسام ، مليئة بالغموض وفي نفس الوقت محبوبة ، حيث تقرأ فيها عطف أولئك الذين يريدون أن يتعرفوا عليك ، ومشاركتك معهم الأشياء والأفكار والمشاعر. يكفي التمعن بإعجاب بكتاباتهم التي هي فن خالص – حيث تبدو كل كلمة وكأنها لوحة بحد ذاتها - يكفي أن تعيش قليلاً مع هؤلاء النبلاء كي تفهم شيئاً لا يمكن تصوره بطريقة أخرى ، أي كيف يمكن أن يتعايش القريب مع البعيد ، وكيف يمكن الدمج بين هاتين القيمتين العظيمتين؛ فالشراكة بين شعبي وشعبهم لها جيناتها في الأسرة.

علمني دانتي ، بحكمته ، أن كل خيار هو فعل محبة وأن في صميم كل فعل من أفعالنا يوجد ماضينا بكامله ، وأنا أشعر دائمًا بأهمية هذا التعليم ، لأنه يجعلني أختار أن أكون ممنونًا إلى الأبد للشعبين المنغولي والصيني ، مع كل محبتي ، ومع كل روحي ، لقطعة الكشمير الناعمة والثمينة التي هي رمز جمال الخلق ، ورمز بالنسبة لي ، للأخوة بين الشعوب.

מחווה לעם המונגולי ולעם הסיני

תמיד הייתי אסיר תודה כלפי היקום על כל הטוב העצום שהוא מרעיף על כל יסודותיו; לאחר פרק זמן של עצבות על העולם כולו, אני חווה כיום תקופה של שמחה מחודשת ושל תקווה חדשה ללב, מאחר שאני אוהב לחשוב על מה שהמגפה העניקה לי ולא על מה שהיא גזלה מידי; כמעין מרקו פולו חדש, הכרת התודה שלי שמורה לשני עמים רחוקים וקרובים בה בעת. הם רחוקים אם אנחנו מביאים בחשבון את המרחקים הפיזיים, אך הם קרובים אם אנחנו חושבים על הרוח.

העמים הגאים, האצילים, האנושיים להפליא של מונגוליה וסין, כה זריזים, צנועים, יצירתיים, חבריים ופתוחים אל העולם, הם אלו שבמשך שנים עם חוט הקשמיר באיכות הגבוהה ביותר, התירו לי, יחד עם המומחיות שלנו, כאן באיטליה, לייצר נכסים יקרים רבים, עבודה רבה ועושר רב עבור כל כך הרבה אנשים. הם אלו שעם סיב בד אלוהי כמעט בזכות רכותו החמימה התירו לי להגשים ולממש את החלום של קפיטליזם הומאני, המציב בראש את ההרמוניה בין הרווח ובין הנתינה, ורואה בכל אדם כאילו היה אחיו האמיתי, ומקפיד מאוד על מנת להפוך את חייו לאהובים יותר, לשמור על הערים שלו, ולהנעים יותר את הפריפריות שלו, ולהפוך את שדות הכפר שלו לפוריים יותר. אני אוהב את אמרתו של קונפוציוס: "האדם הניחן ברוחב לב השואף להתקדם, דואג שהאחרים יתקדמו." ואני חושב על ההתקדמות הרוחנית מעבר לרווחה החומרית.

רחוקים אך קרובים, במהלך נסיעות העבודה שלי, העמים של מונגוליה וסין אירחו אותי בלב רחב פעמים כה רבות. ואכן, כיצד אפשר לשכוח את השמים חסרי הגבולות, את הערבות המוריקות, שבהשתרעותם מזכירים בה בעת את המופת העצום של היקום ואת המופת האנושי של הגרעין המשפחתי? כאן ביליתי רגעים של חוויה אנושית להפליא, ואני אומר זאת בגילוי לב, התענגתי על החיבה שביקשו להעניק לי, כאשר אירחו אותי, או למעשה קיבלו אותי כאחד מהם. זה היה במהלך לילה קר עטור כוכבים בחסות האינסוף, באור הירח המלא שצבע בכסף בכל עבר את המישורים העצומים והגבעות הרכות; נותרתי מוקסם מכל היופי הרב, וחשבתי על אדמתי הרחוקה, על נופים דומים לאלו, כמו הנוף אשר מקיף את הכפר קסטלוצ'ו, באזור נורצ'ה, בחבל אומבריה האהוב שלי, כמו מונגוליה קטנה, עם אותם פיתולים ענוגים, אותם גוונים אינסופיים מצועפים של ירוק, אותם שמים הנצבעים בעת השקיעה באלפי צבעים; וחשבתי שוב על האהבה לטבע, על המשמעות האמיתית של הקשר בין האדם ובין היקום שהוא חלק ממנו, יחד עם כל יסוד אחר בו, ועל הכבוד לבעלי החיים, גם כאשר הם נחוצים לצורכי מחיה; וכאשר הם מומתים רק מסיבה זו, מבקשים מהם מחילה, ומסבירים, תוך כדי דיבור אליהם, שקורבן זה נדרש למען מטרה נחוצה וטבעית, ואז עולות במחשבתי מילותיו של אפיקורוס. ואני שואל את עצמי, אם כן, האם באמת קיימת דרך אצילה יותר להתקיים מול היקום ובתוכו? האם קיימת דרך, האם ישנו מקום, זמן, שבהם התחושה, התפיסה של היקום ושל המשמעות האוניברסלית שלו הן נעלות יותר, אמיתיות יותר, ישירות יותר? אותם עמים בלתי נשכחים גרמו לי להבין, בפשטות וטבעיות, שזה אפשרי. על כן חשבתי לעצמי שאשמח לחזות בכינונה של אמנה חברתית חדשה עם היקום, אמנה חדשה הנוגעת לא רק לבני האדם, אלא גם לאדמה, לימים, לבעלי החיים; מחווה ליקום, השומר החשוב ביותר שלו, אשר לאחר שהעניק טובות כה אדירות לאנושות, בימים אלו דומה כמעט שהיקום זקוק לעזרה שלנו, ואנו מרגישים באותה טבעיות בדיוק, שאנו חבים לו מענה.

ושוב אני חוזר אל ההומניזם האיטלקי שלי, אל דרכי לתפוס אותו בממד האוניברסלי, ולפתע אני מבין, אני רואה, עיני נפקחות בבהירות אל עבר המשמעות העמוקה והמוארת ביותר של המילה היפה ביותר שאי פעם ניתן לייחס לבן אדם: "אח". אני יודע כמה ידע וכמה תרבות נעלה העניקו העמים הללו לאורך אלפי שנים הן למזרח והן למערב. ולמען האמת, אילו הייתי צריך היום להביט אל המעמקים העצומים של ההיסטוריה, אילו הייתי צריך לחפש את האדם אשר מסמל את ההיסטוריה, את המחשבה ואת הרוח הסינית, עבורי האדם הזה הוא קונפוציוס; ובדיוק בשל כך, בכפר הקטן והאהוב שלי בסולומאו, הקדשתי לאיש הדגול הזה מקום של כבוד בקרב החכמים של העת העתיקה, כשדיוקנו מפוסל באבן, ניצב לצד חכם אחר, איש הלני אשר בדיוק בימיו של קונפוציוס חי כפילוסוף: אפלטון. משותפת לשניהם התבונה שהעניקו לעולם שהזמן החולף לא נגע בה.

בעת נסיעות העבודה שלי, כאשר התארחתי כבן מלך, ישבתי לשולחנם וחלקתי את מזונם, הרגשתי שחיה בתוך כל אחד מהם רוח אוניברסלית ובה זיהיתי את מילותיו של קונפוציוס הדגול והאהוב, הוא אשר שאמר, "אני אינני יוצר, אני ממשיך."

אני מתבונן בעמים הללו בעינַי המערביות, אני רואה את העומק ואת היופי של עיניהם שכמו שורטטו במכחול אומן, צופנות מסתורין כה גדול ובה בעת כה ראויות לאהבה, ובהן אני קורא את מאור הפנים של מי שמשתוקק להכיר אותך, לחלוק איתך את הדברים, המחשבות, הרגשות. די להעריץ את כתיבתם שהיא אמנות טהורה – כל מילה דומה לציור – די לחיות זמן מועט במחיצת העמים האצילים הללו כדי להבין דבר שאחרת אי אפשר לקלוט, והוא כיצד יכולים לדור בכפיפה אחת ריחוק וקרבה, המיזוג בין שני הערכים החשובים הללו; השותפות בין העם שלי והעם שלהם מוצאת את מקורה במשפחה.

דנטה, עם התבונה שלו, לימד אותי שכל בחירה היא מעשה אהבה, ושאחרי הכול בכל פעולה שלנו מסתתר כל העבר שלנו, ואני תמיד מרגיש את חשיבותו של שיעור זה, מפני שהוא מוביל אותי לבחור להיות אסיר תודה לנצח כלפי בני העם המונגולי והעם הסיני, עם כל אהבתי, בכל נפשי, כלפי אותה קווצת קשמיר רכה ויקרה שהיא סמל היופי של היקום, ועבורי, סמל לאחווה בין העמים.

Other languages available: